De dood van Free

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 month ago     57 Views     Leave your thoughts  

Free, Bert zien broere en moeder Sofie woonden tegaare ip een klein doeninksche. Drie koeien, een oed peerd, vier hectaren land en een paar hectaren ges. Dat doeninksche stoend echt ip de buten, achter ‘t cafeetje “‘t Vagevierke” en vlak tegen de tringroute waarip om ‘t olfeure ‘t mazoetje passeerde.

Moeder Sofie deed de was en de plas, zorgde voir ‘t eten en verzorgde ‘t hus en de kleeren en hield de beurze. Gelukkig maar! Bert deed af en toe een stapje in de wereld. Zo’n stapjes kosten geld. Zo kwam het dat zien spaarpotje veelal biena leeg was.

Free was ne fervente duvenliefhebber, die in ‘t vluchtseizoen iedre zundag met de duven speelde.

Hij was lid van de maatschappij “De Laatste Vlucht” en speelde altied op korte afstanden: Arras, Dourdan of Clermont. En toch liet ie zich eens verleiden om zien drie prijsvliegers in te schrijven voor de grote nationale vlucht uit Barcelona. Op zondag kwam slechts één van de drie thuis. Ook op maandag kwamen de twee andere niet terug. Free was erg ontgoocheld.

‘t Was godvern, kabaal maken en klagen. Niks an te verander’n, onze Free was het geld van zien vette inzet en twee prijsvliegers kwiet. Hij slaagde er in twee nieuwe prijsvliegers te kweken en kon zo het evenwicht in zien budget herstellen.

Free en Bert kregen van moeder Sofie voldoende drinkgeld om niet te moeten onderdoen bij hun kameraden. Moeder spaarde want ze wilde dat haar jongens niet zouden moeten sukkelen als zij verdween. Samen waren ze gelukkig.

En op een dag werd dat geluk gebroken. Die dag stierf de Free. Bert vond hem op de grond van ‘t koestal, dood! Den dokteur vroeg wat er was gebeurd en Bert vertelde.

Elke dag stond Free den eersten ip, zette koffie en dekte de tafel en riep dan Sofie en Bert op. Die dag was Bert wakker geworden, was opgestaan en zag dat Free niet in huis was, er was geen koffie en geen gedekte tafel. Bert ging zien bij de beesten en had Free gevonden, roerloos op de grond tussen de koeien. Hij ademde niet meer.

Bert riep den dokteur en de paster. Den dokteur kwam, bekeek Free en zei: “Een beroerte, in schoin Vlams gezeid, een attakke”. Natuurlijke dood. En de paster zalfde het lijk met de heilige olie. En toen begon voor Bert de lopinge, no ‘t gemeentus, no Sint-Joris voi de moltie, no den temmerman voi de kiste, no de paster voi de messe, no den drukker voi de berichten, enz ….

Zo arriveerde Bert bie de paster die zei:

“Wuk een eure zoe j’em will’n begraven?” “Och ten tien lik de meeste doden.”

“En wat met het licht?”

“Jo mo, menere paster, ‘t gaat ol klaar zien als w’em gaan bring.” “Jo mo, ‘k wil zegg’n hoevele keirsen wil j’an de kiste?”

“Mo, menere paster, met ol die lampen die branden in de kerke gaan de minsen, die no den dienst kom de kiste goe genoeg kun’n zien.”

“Lat us zegg’n achte.”
“Ja, achte.”

En zo geschiedde!

Overgenomen uit ‘Sprokkels’ van Michel Dubuisson

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>