De kollebloemen

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 year ago     1414 Views     Leave your thoughts  

In 1918 schreef Juul De Winde dit schitterend gedicht over de kollebloemen aan het front. Anno 2016, met 11 november in het vooruitzicht, en volop in de sfeer van Allerzielen, schreef ik een eigentijdse versie. Wat denken jullie? Respectloos of mooi?

De Kollebloemen (anno 1918)

De velden zijn begroeid, beschroot
met kollebloemen die zo rood
als vuur naar mij tegengloeien
De botten barsten lijk een wond
waar bloed uit welt, dat na een stond
zich openspreidt al vloeien

En wijder steeds, en breder wordt
de vlek, waarop zich zonlicht stort
van ruikers nieuwe knollen.
In ‘t veld waar nooit nog onkruid schoot
daar weemlen aaklig als de Dood
en schoon als hij, hun bollen.

Hun rood rijst uit ‘t verlaten veld
langs de Ijzer waar zo menig held
de grond drenkt, met zijn wonden…
Bloed voedt het leven van ‘t gebloemt
dat langs de graven, wijd, beroemd,
fier staat om roem te konden

Hoe langer ‘t volkenstormen woedt
en vlagen schroot en regens bloed
langs ‘t Ijzerstrand doet plassen
hoe meerder onkruid tiert en fleurt
vermits geen hand op ‘t land, labeurt
waar nieuwe knollen wassen ….

En rustte ik zo in d’ heilige grond
die door ‘t mij baren voedsel vond
laat kollezaden zwellen
en bloesems kiemen in de zon
waar recht door dood het leven won
en dat geen tranen zwellen.

Want tranen zijn ons morgend-dauw
vergankelijk en tintlen nauw
of dag straalt uit de nachten,
en ‘t wee vocht dat ter wimpers blinkt
verdooft zo licht de smart die klinkt
lijk woonden, na gedachten.

Juul De Winde
Frontsoldaat gesneuveld op 28 september 1918 in Westrozebeke

De Kollebloemen (anno 2016)

De velden zijn begroeid,
met kollebloemen. Rood.
Ze staren me aan.
Vurig met barstende botten die schreeuwen van pijn.
Met tinten van bloed die zich taai en moeizaam openen
en daarna wegvloeien tot weer dood.

Een zee die alleen maar breder wordt,
een dieprode vlek waar de zon zich stort.
Zeeën van ruikers. Verse kollebloemknollen.
In de velden wemelt de dood,
schoon en toch akelig
dit stromend bollenbloed.

Hun rood stijgt uit de verlaten velden
langs de Ijzer waar zoveel helden
grond hebben gedrenkt met wonden en pijn.
Verspild bloed dat nu leven geeft aan bloemen
die gaan groeien op soldatengraven,
trots en fier om hen te roemen.

Woedende ruzies van volkeren lieten
vlagen van oorlog en bloed plenzen.
Over de vlaktes van het Westland,
waar nu onkruid fleurt en niet langer arbeid labeurt.
Hier op dit land dat op zoek is gegaan
naar vers leven en nieuwe hoop.

Zie me nu rusten in deze heilige grond
die door mij te baren zijn voedsel vond
en nu de kollezaden zot en zwierig laat zwellen.
Bloesems in de zon en in de wind. Nieuw leven
dat uitbundig de dood overwon.
Vergeet de tranen,

want tranen zijn als dauw in de vroege morgen
tintelende en glinsterende kilte, snel en vergankelijk
tot de dag de klamheid van de nacht laat verdwijnen.
Het weeë vocht van je wimpers
en je pijn verdooft.
Het leed waar ooit al die ellende woonde.

Ivan Vanherpe, 31 oktober 2016

 

 

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>