De nekkerpitten van Westouter

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 year ago     419 Views     Leave your thoughts  

Mien vaoder, e dors de scheure. En ’t wos daor e vent ekomm’n e vrimd’n, e wos binn’n egaon om te slaop’n. En vaoder, e dors pèrdebo’n. En dien ander’n, die vrimd’n, wos nao binn’n egaon, gaon et’n. En att’n edaon adde, e kwam e keeje kiek’n in de scheure. “Wuk doe j’ giej ier”? zegt’n teg’n vaoder. “Desch’n”, zeg vaoder. “Mao wuk da j’ giej doet”! zegt’n, “Je moe dat ezo nie doen. ‘k Gaon ’t ik doen”! zegt’n. En vaoder e muchte nie upkiek’n. Mao ja, e dei ’t iej ogliek, e ja. En ’t waor’n ol kraoi’n dat ’n zag.

Toe Neej Lagrangs, die mensch’n, ze kust’n zieder gin kovers ên, en ze’n add’n gin butter, gauw, ’t sloeg nulde rol teg’n. En z’ên nao de paoters ewist, naor Ieper. En z’ên ze doen bie nulder komm’n, wi. Mao ze mucht’n nooit d’n and d’r uplegg’n, eneeje. En z’n aor gienk omoge, eneeje; att’n neur zag, eneeje, e gienk ze schopp’n da ze roenkte!

Mien vaoder, e passirde dao mi e voer oet. En att’n dao kwam de pèrd’n e wild’n nie meeje voruut; en gin juut noch niet d’n duvel ielp nie, eni. En ommekeeje, e zag neur in de deure staon. En att’n moet’n durv’n, e smeet mi en over brieke, jaon, e wos raoz’nde, e gienk neur doodsmiet’n.

Oek mie Arriej Muttin. ’t Wos mi e waog’n mi kor’n. En e robbelde dao nere. Ja, ’t wos daor e diepe leegte, eneeje, lanst’n d’n weg, djuuste der lanst’n. En e robbelde iej dao nere, en ’t wos niet’n ebrok’n. Gauw, en a daor oenderste bov’n nere ebuusd, mi karre en heel d’n boel, en ’t wos niet’n ebroken! Dat wos ol mi die boek’n, eneeje. Z’ên ze toen ofaold; z’a ze ziej ad van Fiej Goris.

Nekkerpitt’n, dat waor’n pitt’n, e ja, wao da j’ossan ezo tewot oorde, ezo e robbelienge in ’t waoter. Ewel, kiek, me moeder wos nog e kiend. E boer, e passird’e keeje lanst’n e beke, ’s nachts. En en oord’e pèrd in die beke sprieng’n. En e most ezo e heel ende lanst’n die beke. En en most ezo e heel ende lanst’n die beke. En en oord’ossan dat pèrd spetter’n en doen, eneeje. En e duste nog nie lop’n, eneeje. Maor att’n weggienk van de beke, e moste ezo wegdraoi’n van de beke om nao ’t of te gaon, e beguste te lop’n, ol dat ’n gev’n kuste. En en oorde da pèrd uut de beke komm’n, wi, en da spetterde eneeje. En en a nog djuuste d’n tied om de deure op’n te stuk’n en zere binn’n te sprieng’n.

Ik ên dat e keej’ad. ‘k Lein in me bedde, zo g’rust, eneeje. En ‘k voeld’ik, van an me voet’n, ezo omoge, ‘k waor’n eduwd, eneeje. ’t Is echt, wi. En a ’t edaon wos, ‘k sproenk up, eneeje, om te gaon roep’n. En a ze kwam’n: “Waorom e riep j’ nie idder?” zein ze. Mao ke kuste nie, ‘k waor’n zo eduwd, zo eduwd, eni.

Ier, up e kilometer, ’t moet, ’t n’is nog gin kilometer verre, ’t staot daor e kapelle, in ’t upgaon. En ’t spokte daor oek zein ze. Bie nachte, ’t wos in d’n keuk’n. De koei’n kwam’n over d’over deure kiek’n, en ze slipt’n mi nulder ketens, en j’oorde muziek in de bom’n, z’add’n daor e grot’n boogaord, eneeje, en z’oord’n dao muziek, en ‘k wet’n nie wuk ollemaole. En d’n boer, e kwam van d’n trap, eneeje, ’t wos gin benauwd’n, maor e zag iej niemedolle. “A ze dao zien, zei-t’n, da ze komm’n!” Maor e zag iej niemedolle. En z’ên daor e kapelle ezet, en ’t e toen edaon ewist. Mao ze most’n d’n zaoterdag en d’n oensdag kès’n brann’n, d’n zaoterdag en d’n oensdag.

t Wunde ier en oed wuuf up d’n Roôn Berg. En neur naome wos, ze noemde ziej Anastasia; mao me zein wieder ossan Staose der teg’n. En z’adde ziej de naome van e toverege, ’t wos e toverege, zein de mensch’n. En ze kuste ziej de wiel’n doen stille staon, gauw, van e waog’n, eneeje. Zegg’n ze, wi, de mensch’n zegg’n dat.

Ik zelve ên dit teg’nkomm’n; ‘k Werkt’ ier up en ofsteej. ‘k Reed mi de muuls. En ‘k most’n e keeje zwiens lever’n nao Dikkebus. En m’add’n ol vele rooi ad om ze laôn: ’t waor’n lik zwoar’ iengst’n!En anke werekeerd’n, ‘k kreeg e frang; ja, e frang, dat wos vele in dien tied. Maor anke dien frang zocht’n, ‘k voeng’n nem nie meeje, ‘k woar’n nem kwiet. En dat wos van nulder: ja, ‘k passirde bie nulder erberge, en ‘k wilde e piente gaon drienk’n, mao ‘k voeg’n me frang nie meeje.

En ‘k most’n e keeje e kommisje doen nao Loker, ja; ‘k waor’n nog klene, wi. En in ’t wereker’n, ‘k makte e sigarette. Joenges, eneeje, a ze ’t nie zag’n tuus, zere me miek’n e sigarette, e ja, m’add’n mao toen d’okkasoe. En ‘k gieng’n dao binn’n, ‘k wild’ ol e piente drienk’n. En’ add’n sulfers mei enom’n; en ‘k zochte ’t ol of; mao ‘k voeng ze nouwers meeje. Fiej zegt ezo: “Zoek j’achter sulfers, dè? En je ’n e gin!” “’k Doen”, zegg’n ke, ‘k ên d’r wel”. Mao ‘k zocht’ ol me beuz’n of, en ‘k voeng’n ze nouwers meeje. En anke tuus kwam’n; ‘k zitt’n bie de stove en die vier sulfers ligg’n olle viere up me knie! Van wao da ze kwam’n, ‘k wet’n nie, mao ze lag’n olle viere up me knien!

En z’adde ziej e dochter, in Kemmel. En ze moste e kiendje ên. En de dokteurs die kwam’n, zieder kust’n ’t nie, ’t gienk nie. En ziej zei: “Lat mien doen; ’t gao wel gaon”! En ze wos ziej twee drie minut’n bie neur, en ze kwam were mi ’t kiendje in neur armes. “Zie’t, si, danke ’t ik beter kunn’n dan gieder”! zei ze. Mao z’e toen olgeliek dood egaon, wi, heur dochter.

Bienst d’n oorloge, ‘k zat’n in ’t ommelof, e ja, ‘k gienk gaon plukk’n, eneeje. En ‘k zitt’n ier, en Fiej zit daor, je wit wel, ezo, lik of dat de koppels ezo zitt’n in en ommelof. En ‘waor’n toen ol grodder, wi. En ‘k smoorde uut e sten’n puuptje. En ‘ k klopp’n ’t uut, en ’t brak. Zeg Fiej: “Me man, is je pupe ebrok’n, dè”? ‘k Zegg’n: “Jaos, Fiej”! En zeg ze: “Germaine”, zeg ze, “lopt e ki zere naor uus; m’ên dao wel nog etwaor een zitt’n”. En ze brochte daor en oede, vule pupe, etwao nog van een van die mann’n die dao waor’n, die hele uutebrand was, mi ezo e grot’n boord an. Je ku gaon peiz’n danke ik dao nie uut e smoorde! ‘k stak z’ik oender de zaote van me stoel. Mao ’s noens, ‘k nam ze toen mei. ‘k Liep zere naor uus achter enige pèr’n, om ezo t’ et’n, eni, tussch’n ’t plukk’n in. En ‘k nam ze mei, en anke bie ’t bus kwam’n, eni, ‘k pakte ze, eneeje, en ‘k smet’n ze zo verre of da’k kuste in ’t bus. En Fiej moste dao nie passer’n; ze kuste ’t nie zien, wi; en ja, ’t wos ollesins e zesoenderd meter vandao. Maor anke werekwam’n in ’t ommelof, zeg Fiej ezo: “Zie j’ je pupe kwiet, dè”? En ‘zegg’n: “Jaok Fiej”! “Mao”, zeg ze, “je moe daomei nie inzitt’n, wi”, zeg ze. En ze gaf mien daor en anger pupe, djuuste dezelfste lik die anger! En z’en ad ollesins nie kunn’n zien danke ze wegesmet’n add’n!

En vaoder en ikke, me woar’n an ’t kèr’n. En m’add’n e koof, me gieng’n ’t verkop’n. En ze kwam’n nie overeen in d’n pries. En ziej, eni, je zie dao ’t kachtelkotje, eni, ewel, ze stoeg ziej daobiej. En wieder, me sprak’n nie luder dan nu, ik en giej, eneeje. En moeder zegt ezo: “Nink, ‘k gaon ’t daovor’n nie laot’n; ‘k zoen gèr’n vuuf frang meer ên”. En ziej schreeuwde van daor, eni: “T’n doet, t’n doet! Je gao ’t giej wel laot’n”! En ze stoeg ziej dao zo verre.

En Pere Flouw, in d’n Braobant, en ad iej oek boek’n. En d’n Paster van Boeschepe, e wilde z’iej aol’n; maor e kreeg ze nie. En Pere Flouw wilde trouwen mi e misje van Boeschepe. Mao ziej e wilde nie: z’adde benauwd van em. En a neur oeders dood waor’n, ze wos ziej toen daor ollene, eni. En z’oorde ziej toen dao van olles: ossan ezo stamp’n up d’n steendam, en wiendemeul’ns, en de deur’n die op’n en toe slog’n. En z’ e ziej dao moet’n deuregaon. En z’is toen ziek ekomm’n, en z’e dervan dood egaon.

En d’n abbé van Wstouter, d’n dien kuste oek van olles. Dat wos een, e leerde voe Jezuiet. Mao voe ze gezoendied, ed ’n nie meeje vors edaon. E wund’iej ier achter. En wieder, me gieng’n daor ossan gaon spel’n mi d’n ezel. En e keeje, me wild’n em kleên. Mao me voeng’n nouwers d’n bril. En d’n abbé komt dao bie nuus. “Wuk zoek je, tè”? zegt’n. En wieder zein da ’t achter d’n bril wos, eneeje. En iej, eneeje, e gaot in d’n graonder en en aolt ’n daoruut. En m’add’n ’t ol of ezocht, wi, en m’add’n nouwers evoeg’n.

Dat wos e weke of drie vor da ’t gebeurde. Paster Nollet wos ier toen nog. En d’n zundag, e prak van slichte mensch’n en van slichte boek’n. En e zei dat zodanig, da ’t up d’n abbeej uutkwam. Mao vor dat ’n an die woord’n wos, d’n abbeej van Ove stoeg rechte, ezo t’ midd’n in de kerke, en e zei: “Menere Paster”, zeit’n, “je zie laf”, zeit’n, “dat is laf van joen”.

En van brandwoend’n: ’t wos ier e kiend up de platse. En ’t a gaon spel’n. En de stove, ze stoeg rood, d’n pot stoeg bloerood. En att’n binn’n kam, e glots van ’t en’ende nao ’t anger. Maor e kam djuust uut, e glots iej vlak up de stove; en e greep d’n pot ezo mi ze twee and’n. Je ku gaon peiz’n; d’n pot stoeg helegans rood; ’t vel wos ol ofeschoeperd. En schreeuw’n, e ja, ezo e kleen joeng’n! En ‘k ên ik egaon. En en e nie meeje ekikt: ’t wos edaon!

Lik ’t bloed doen stremm’n, ‘k kunn’n ik dat oek. ’t Wos e keeje, Ema kam, ’s nachts. En ruttel’n wos ruttel’n! Ema Vos, eneeje. En Roze wos bezig mi uutbloên, ol neur neuze, ’t liep er lik koriges uut. En ’t wos ol tien minut’n ezo. En o me d’r bie kwam’n, ze wos ol van neur stoel evoll’n. En z’ên ze zere but’n eslipt, up e matrasse. En ‘k ên ’t ik ofelez’n. En ’t ed estopt.

Fragmenten uit – www.volksverhalenbank.be –

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>