De onderaardse gang van Zandvoorde

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in  ,      1 year ago     431 Views     Leave your thoughts  

’t Wos daar nen oude fideel die daar nog vele aan geloofde aan zulke dingen, en je moste nogal vele ’s navens voyageren, omdat ne een beetje van ne karrelaper (kwakzalver) wos. En j’had è keer ’s avens een beeste gaan soigneren (verzorgen), en je keerde were oe de ballonbus, en tweersten (dwars) in de bus zag ie twee misdienders met een belle en een keerse, en zin haar ging omhoge up zin hoofd van benauwdheid, en je bleef staan in de richting van de twee misdienders, en oetie ze niet meer zag je ging achter, maar je vond niet anders dan lik e klein hol en je keerde hem omme om ut ’t bus te geraken om naar ’t hof te gaan, maar met ene slag wos hij up zine rik (rug) gesmeten en je zag niet meer.

‘k Hè horen vertellen lange jaren geleden van Pol Maes, da wos ne goe maat van mij, van oet ie ne jongen wos, ze gingen altijd merelaars gaan pakken in ’t frans klooster in Moorsele, en je hè da dikkens verteld, van oese ton over de meur kropen in den hof, dat ze keer voor keer tegen de meur geslegen waren, ze kosten daar niet deure, da wos wok spokerij of toverij.

Me voader was schelfdekker (die strooien daken legt). Je gienkt ie e ki gon werken bie e boer Mattys-Schakens. Da was e Duutsche schaper. Je vertelde dat ie de zaterdagavend ip e schapebuk no Duutsland achter ze ves hemde goenk. En aat ie dust, je droenkt ie uut ze makke (herdersstaf met schupvormig uiteinde) en ton gienkt ie da de zundag gon betalen bie de cafébazinne van woa dat ie die pienten in ze makke getoverd hadde.

In den oorlog zaat ‘k ik an ’t Flèèruskot bie Wilskerke. ’t Was dor e Duutsche schaper Flèèrus die de schapen wachtte. Je wier weggezoen(den) en je zei: “Flèèrus vertrekt en ’t geluk ook.” En ut ie weg was zaten ze do vergeven van de ratten (vol met ratten). Z’aten ’t ol ip.

An de Viengerlienkpit zaat er vroeger e woaterduvel. De menschen zein dat an de joengers voer under benauwd te maken. Je gienk er joen in trekken en versmoaren. De menschen èn da noait gezien, e woaterduvele, da bestoen nie, mo da was e schrik dan ze de joengers (kinderen) injaagden.

De moare dat is e benauwelike droom. Je ligt te beven en te schudden in je bedde, je wil roepen en je ku nie, en un (als) ze je willen pakken wor je ameki (plots) wakker.

De moare da’s lik etwien die ip je bedde kruupt. Je zwit en j’è gin macht of gin kracht en ameki, je schiet wakker en da’s gedoan.

’t Was dikkerst dan ze de kèèrn (karn) nie of kregen ip de boerderieë. Ze moesten ton achter de paster voe dat of te lezen. Je moestet ie dor allene bie zien, olleman moeste weg en je bleeft ie dobie lezen. Ut ie do buten kwaam, ’t zweet liep achter z’n oanzichte.

‘k En nog (ge)hoard van de mare die ip e pèèrd zaat. Alle nachte kwaam die mare. Die beeste zwitte stief, wier mager dat ’t zo gekweld wier. Ze wisten eest nie wat dat er met die beeste schilde. Ip e nacht gienk de boer do notoe, en je goat e seule (emmer) water over da pèèrd. En ’t zaat dor e vint ip, dan van overzee gekommen was zekere.
“Wel”, zeit die vint, “’t was me laste nacht da’k moesten kommen.”

Da was in ’t bien(den) en ’t deschen (dorsen). De boeren sloten ’n akkoord met de duvel vor under ’t helpen. Ze moesten ip under buuk liggen en nie kieken. Mo ’t woaren der agliek die keken en ze zagen uut ieder stoppeltje e roa vintje kommen en dien oogst was ton in gin tied gedoan.

’t Was e kier ’n hofstee. De koeier aat e boek. De paster kwaam derachter. Mo de koeier smeet e zak liezoad deur de veister en tegen dan die zoadjes ip de groen kwaam woaren dat ol roa duveltjes.

Vroeger gebeurde ’t dikkerst dan de boeren under kèèrn (karn) nie ofkregen. Ze gieng(en) ton no de paster om da te loaten belezen. “Biend e sterke wisse (rijshout) roend de kèèrn en met iedere droai van de kèèrn kriegt die toveresse die da gedoan èt e slag. Ze zalt er boent en blauw van zien.” De boer dei da, met iederen droai piepte da, da was die toveresse die e slag kreeg en ip den deur gienk de kèèrn of en aan ze toch beuter. ’s Anderendaags liept er in ’t dorp e wuuf die boent en blauw zaag van de slagen.

De Viengerlienkpit da was e diepe pit met in ’t midden etwien die verdomd was. De menschen zagen do dikkerst blauwe vlammetjes ip zweven.

Me moeder èt da vertèèld. ’t Was dor ’n oenderaardse gang en da liep toe an de Zwoanhoek no d’hofstee van Zwoanepoels. En z’èn dor ip die hofstee noait gin knecht kunnen hoeden, noait langer dan e nacht. Buten een, mo den deen èt nie lange geleefd. ’s Nachts ten twoalven kwamen ze (aja, e soarte geesten zeker!) met e zak a deur de schouwe. De knecht sliep in de scheure in e koetse. Ze schudden e ki voe te kieken ut (als) ie sliep. Die knecht sliep nie, mo je dei alsof. Drie keers kwaam ze an hem schudden. En tonne begosten ze under geld te tellen. Mo nodien èt die knecht toch ni lange mi geleefd.

U me te dichte bie ’t woater kwaam, ton zoe de woaterduvel je pakken. Un de menschen rieng(en) zagen in ’t woater, da was ton de woaterduvel die do zaat.

Un ze gieng(en) gon peuren (palingvissen) in de keiaard (vroeger moeras, nu polder in Zandvoorde), ton zagen ze ’s avends in den doenkeren luchtjes ip under perse (vislijn). Da spokte ton, zein ze.

Verzameld uit de Vlaamse Volksverhalenbank – http://www.volksverhalenbank.be

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>