De vissers van Duinkerke & Nieuwpoort

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 year ago     497 Views     Leave your thoughts  

Mijn nieuw hoofdstuk ‘De vissers van Duinkerke & Nieuwpoort’ staat bijna op papier. Nog enkele dagen en ik kan beginnen met het herlezen van de tekst. Dit keer gaat het over de Vlaamse havensteden Nieuwpoort en Duinkerke tijdens het leven van keizer Karel. Dat onze keizer zowat heel zijn leven overhoop ligt met de Fransen, is vooral te voelen in Duinkerke. De Engelse koningin is tot overmaat van ramp getrouwd met de zoon van de keizer en dat betekent dat ook Engeland en Frankrijk vijandig staan tegenover elkaar.

Precies op dat moment maken de Fransen een einde aan tweehonderd jaar bezetting van hun havenstad Calais. Ze profiteren er meteen van om op te rukken naar het noorden en er het Vlaamse Duinkerke aan te randen. Ik schets even een beeld van de toestand. Wat nu volgt heb ik vanmorgen geschreven en zal deel uitmaken van het nieuwe hoofdstuk. Veel leesplezier. De mensen die denken dat ik het rustig aandoe, hebben het verkeerd voor. Het gaat vooruit als een trein. Op het einde van 2016 begin ik aan het samenstellen van boek 6 van De Kronieken van de Westhoek. Het boek zal verschijnen in het voorjaar van 2017. Ondertussen ben ik al geruime tijd bezig aan het schrijven van de kronieken voor deel 7. Vers voer voor 2018.

Hopelijk kunnen jullie ondertussen verder genieten van mijn ‘spielerei’ op de website van De Kronieken van de Westhoek met dagelijks een vergeten herinnering op de menu van de dag. Ik wens trouwens een prettige vakantie toe aan al mijn lezers.

Ivan

…en nu natuurlijk de beloofde tekst:

Op 28 juni 1558 vertrekt een Franse divisie met een vers aanvalsplan van Calais. De voorpost die goed is voor 2000 paarden en enkele pelotons boogschutters posteert zich tussen Marck en Ooie, in de richting van Duinkerke. Tussen het nieuw-Franse Calais en het Vlaamse Duinkerke liggen amper 45 km. Twee dagen later slaan 17.000 Fransen hun bivak op in de nabijheid van Grevelingen met de bedoeling om Broekburg (Bourbourg) aan te vallen. Het echte doel van de campagne is natuurlijk de verovering van Duinkerke waar nog heel wat burgers al de bui zien hangen en verder vluchten richting Nieuwpoort.

De opmars van de vijand komt nu pas helemaal op gang. Mardick gaat voor de bijl en de omgeving van Duinkerke wordt overspoeld. De kalender staat nog maar op 2 juli. De Spaanse militaire leiders die de havenstad zouden moeten beschermen, tonen zich helemaal niet capabel. Een stel dwazen die liever lui zijn dan moe. Wat nodeloos verschieten van munitie op de Fransen die zich ergens buiten de stadspoorten bevinden. De aanvalskracht van de vijand stelt heel wat meer voor. De Franse artillerie toont zich wel efficiënt. Een batterij aan de kant van de Recolletten schiet een grote bres in de stadsmuren. Enkele Duinkerkenaars proberen die wanhopig te dichten met huisraad. Meubelen, bedden, tafels, planken, roeispanen, stenen. De vissers spannen er hun netten.

Wat er zich trouwens nog aan de binnenkant van de stadsmuren bevindt, stelt niet veel voor. Enkele groepen met gewapende mannen die zich zwaar opgejaagd voelen door het grote leger daarbuiten en de plunderaars in de stad zelf. En enkele Spaanse officieren die zich nog maar korte tijd geleden hard maakten met het bevel om zich in geen geval over te geven. Na amper drie uur van beleg zijn ze de eersten die het slecht voorbeeld geven. Gouverneur Recourt ziet ook wel dat de situatie hopeloos is en denkt maar aan één zaak. Zijn eigen vel redden en dat van zijn manschappen. De burgemeesters moet maar zijn plan trekken.

De Fransen krijgen Duinkerke zo netjes op een presenteerblaadje en dringen in massa de stad en zijn steegjes binnen waar ze vernielingen aanrichten en de huizen in brand steken. Hoe het staat met de dakpannen hier kom ik niet te weten. Wel dat er zich hier wat houten huizen bevinden met hun dak in stro. Natuurlijk duurt het niet lang voor hele straten in lichterlaaie staan. Enkele geschiedschrijvers beweren dat de vernielingen en de brandstichtingen één hele godverdomse week worden verdergezet. Noch de gebeden van de oude sukkelaars, noch de smeekbedes van de vrouwen of het geschreeuw van de kinderen brengen de Fransen op andere gedachten.

De heilige status van de gestichten speelt geen rol in dit menselijk drama. De bewoners van Duinkerke worden geruïneerd. Als ze al niet worden omgebracht of meegesleept worden in de slavernij. Hun enige misdaad bestaat er in dat ze zich onderdanen (hebben moeten) noemen van de koning van Spanje. De roofzucht van de plunderaars gaat zo ver dat ze zelfs de klokken van de kerken verbrijzelen om de stukken ervan te kunnen meeslepen.

Victor Derode is een geschiedschrijver naar mijn hart. Hij staat met een geraakte en gepijnigde ziel stil bij de realiteit van de oorlog. Voor hem is de oorlog geen spel van militairen en hun leiders, maar veeleer de tragiek van diegenen die het aan den lijve moeten ondervinden. De pijn, het verlies, de onmacht. De uitzichtloosheid van het leven. Het zich opnieuw moeten oprichten nadat de beulen verdwenen zijn. Hier tussen de rokende en smeulende puinen opnieuw hun huisjes opbouwen. Kinderen die wanhopig door de straten dwalen en roepen om hun ouders die ofwel gedood werden door de Fransen ofwel zich ergens tussen de smeulende as van hun woningen bevinden. De archieven en de herinnering aan het oudste verleden van Duinkerke brandt mee. Het moet er wel op lijken alsof Duinkerke geen geschiedenis heeft en nooit heeft bestaan.

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>