De vreemdsoortige sint uit mijn kinderjaren

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       2 years ago     353 Views     Leave your thoughts  

Zondag 12 april 2015. Twaalf april. Een 12 en een 4. Het lijkt er op dat vandaag een dag van evenwicht zal zijn. De zon is al aan de horizon komen piepen. Ikzelf ben al sinds 6 uur vanmorgen aan het werk geslagen en voor wie er zich aan interesseert: het is nu kwart voor acht. Mijn kleinzoontjes zijn op logement en kijken languit naar een animatiefilm over helkleurige schildpadden. En opa zit aan zijn pc met Bryan Adams in zijn koptelefoon. Zo: nu kennen jullie de hele context.

Het is toch weer al drie weken geleden dat ik een laatste update bracht over ‘De Kronieken van de Westhoek’. Ik heb zeker niet stilgezeten. De episode over de 15de eeuw van Nieuwpoort is al een dag of tien geleden ingeblikt en dat heeft me iets meer tijd gevraagd dan ik oorspronkelijk voorzien had. Daar heeft vooral de omvang van de tekst iets mee te maken. Ondertussen ben ik al ruim geschoven in mijn nieuwe uitdaging: ‘De Kronieken van Gerard Defeu’.

Het Iepers stadsarchief zit zo vol van dergelijke schatten en juweeltjes. Zo bijvoorbeeld dus een rol microfiches vol met handschriften neergepend door een zekere G. Defeu. De Ieperling overleed in 1720 en zal dus vermoedelijk zijn werk neergepend hebben op basis van oude kronieken die hij zelf onder ogen kreeg. Wat die man rond 1700 dus deed, was eigenlijk een voorloper van mijn eigenste ‘Kronieken van de Westhoek’. En nu – anno 2015 – waag ik me aan een remake van zijn inspanningen. De cursus oud schrift die ik momenteel aan het volgen ben, lijkt me trouwens een ideaal alibi om ook eens een episode van mijn teletijdsmachine eigenhandig te baseren op een authentiek handschrift.

Het werkje gaat prima vooruit. Dat mag ik wel zeggen. Defeu’s teksten zijn eigenlijk goed leesbaar en vatbaar voor publicatie. Met uitzondering van de jaarlijkse herverkiezing van de burgemeester en de schepenen en de lange lijsten van personen die de stad bestuurden in de jaren 1400. Die laat ik links liggen. Enfin, beste lezers en volgers, jullie zullen zeker niet lang moeten wachten op het resultaat. Wat mij ook een beetje zorgen baart, is het gebruik van de oude Vlaamse taal. Ik laat die voor dit hoofdstuk integraal behouden in de wetenschap dat dit voor de lezer wat meer inspanning zal vergen.

Mijn website ‘De Kronieken van de Westhoek’ leeft ook nog altijd. Wees er maar gerust in. Ik houd ervan om elke dag opnieuw nieuwe onderwerpen te kiezen en mezelf te verrassen met een keure aan inlassingen. De mengeling van foto’s en onderwerpen maakt de site fascinerend en speciaal en onvoorspelbaar. Ik zou begot niet weten wat hier verkeerd aan is. Schuilt er dan toch een kleine rebel in mij?

Ongetwijfeld zit er ook een flinke portie nostalgie verscholen in mijn werk. De roots, mijn kindertijd. Het eenvoudige simpele leven van mijn jeugd. De wereld was klein, niet groter dan een klein dorp in de Westhoek. En toch leek die toen al zo immens. Een stukje van het verleden is trouwens eergisteren verschenen op de website. Een kleine stuk tekst met als titel ‘De oorlogsherinneringen van meester Flip’, is een beetje zoals de top van een ijsberg van herinneringen uit mijn jeugd.

Die bewuste meester Flip was eigenlijk Omer Philips, de hoofdonderwijzer van Zandvoorde in mijn jeugdjaren. Hij stond voor de ‘knechtebrokken’ van het vierde, vijfde en zesde leerjaar en zo zat ik tussen 1965 en 1968 op zijn schoolbanken. Wat heb ik toch veel te danken aan mijn meester Flip. Hoofdrekenen, zin voor taal, nieuwsgierigheid, discipline, oog voor de natuur en de omgeving.Veel van die reflexen heb ik aan hem te danken. De man met de pijp en de eeuwige lach staat nog altijd in mijn geheugen gegrift en zal er zolang ik leef niet uit verdwijnen.

Mijn gedachten dwarrelen weg naar het jaar 1968 toen ik als zesdejaars wat meer wilde weten over de oorlog in mijn dorp en hij zo maar mijn schriftje overnam en zelf zijn herinneringen neerschreef in dit boekje. In rode inkt met een bic. Ik zie die oude rode balpen nog levendig voor mijn geest. En dat schriftje heb ik nog altijd. Het is zowat het enige fysieke dat ik nog overgehouden heb aan mijn jeugd.

Hoe vaak heb ik niet gedacht om zijn tekst eens te publiceren, en ja, vrijdag laatst kwam ik plots op het lumineus gedacht om dit hier en nu eens te doen. Samen met een foto van al die ‘knechtebrokkken’ met meester Flip, onze vroegere burgemeester en de toch vreemdsoortige sint uit die vervlogen dagen.

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>