Die Mietjes waren ook geen brave

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       2 years ago     404 Views     Leave your thoughts  

Mietje was een viswijf. Die benaming kennen de jongere generaties nog wel, maar de betekenis niet. Een viswijf is een vrouw uit volksmiddens, soms een vissersvrouw, die met vis leurt. Zij kondigde haar komst aan met schrille stem zodat de potentiële klant haar van ver kon horen. Wat nu folklore zou zijn, was toen een gewoon straatbeeld.

Zo’n vrouw was meestal goed van de tongriem gesneden, maar woog haar woorden niet af op een schaaltje. De vis wel. De meesten gingen door voor zeer eerlijk. Mietje trok dus door de straten van Veurne met haar stootkar. Op een dag ging ze café De Paraplu binnen en vroeg of er geen vis moest zijn. De waardin van De Paraplu heette ook Mietje. Ze had twee dochters die haar thuis bijstonden.

Mietje ging buiten bij de kar de bestelde vis uitwegen, reinigen en panklaar maken. Als ze terug binnen kwam lagen de drie vrouwen onder de tafel. Mietje, die niets gehoord of gezien had, legde de vis vlug op een tafel en maakte zich uit de voeten.

Wat er gebeurd was en daarna gebeurde, is nooit iemand aan de weet gekomen. De man van bazin Mietje had een moeilijk karakter en je wist nooit wat je aan hem had… Maar men vertelde… als ze later in een ander cafe woonden, langs de Oude Vestingstraat, vroeg Fiorien. zo noemde men hem, aan zijn Mietje om zijn schoenen toe te binden.

Mietje, die hem niet vertrouwde, zei teveel pijn in de rug te hebben en Harry te gaan halen. Deze kwam, belust op een gratis pint, en deed wat hem gevraagd werd. Terwijl hij nog bezig was nam Fiorien een mes dat voor hem op de tafel lag en sneed zichzelf de strot over. Het bloed spatte in het rond en op Harry, deze schrok zich vanzelfsprekend een bult. Het gebeurde boven op de slaapkamer.

Wit als een lijk holde hij de trap af en de straat op. Mietje zelf, verbaasd, ging zien wat er gaande was. Als zij Fiorien en al dat bloed zag vluchtte zij een ander kamertje binnen en sloot er zich op. Zij meende dat hij nog leefde en haar kwaad zou doen. Dat Mietje was ook geen brave. Als zij voorbij wandelde en hoorde dat men over haar sprak en sneuven (opmerkingen) maakte, hield ze wat verder halt en keerde zich om.

‘Over wie zoen ze dat ‘en? Wel, wel, wel, de menschen kunn’n toch niemand gerust loat’n!’

Ze herhaalde het, wel wetend dat ze het over haar hadden. Ze sprak iemand aan die buiten stond of kwam. ofwel die voorbij kwam en herhaalde hetzelfde voortdurend terwijl ze wees op de kwaadspreeksters. Het ging zo ver dat dit Mietje en haar zus Lene mekaar dreigbrieven schreven. Het vis-Mietje was met Jules getrouwd. Tijdens de eerste wereldoorlog namen ze de vlucht. Dat deden zowat alle wijkbewoners.

De ene langs hier, de andere langs daar, meestal naar Frankrijk want ergens anders konden ze moeilijk heen. Ze namen van hun schamel bezit mee wat ze konden voeren en dragen. Mietje belandde met haar Jules, haar kinderen Madeleine en Berthe, die toen zwanger was van Jeanne, in St.-Germain des Prés. Dat was toen een aparte buitenwijk van Parijs. Jeanne is er geboren.

Mietje, die geen Frans kende zo groot als de Eiffeltoren. liet zich overal begeleiden door Madeleine die daar wel een beetje weg mee kon. Zo kwamen ze bij de beenhouwer waar ze lange rijen worsten zagen hangen. Ernaar wijzend en ze aanrakend met de top van haar vinger, vroeg ze er drie stuks van. met de andere hand drie vingers opstekend.

De beenhouwer : ‘Ne touche pas!’ (Raak dat niet aan!)

Mietje aan Madeleine: ‘Wienne vroagt dien bing?’ (Wat vraagt die man?) . ‘Gen meugt doa nie ankomm’n’, vertaalde Madeleine. Toen moest Madeleine zeggen dat ze er twintig stuks van moest hebben, maar netjes van elkaar gesneden. De beenhouwer was nu natuurlijk met zo’n bestelling tevreden en sneed, plots veel vriendelijker, de bestelling af. Mietje: ‘Toi, toi ne tousse pas, moi aussi.’

Dat verstond de beenhouwer onmiddellijk. Hij ging aan het schelden van “Sale bosj”. Mietje werd de deur gewezen, maar had er toch haar plezier in. De rest van haar leven heeft ze dit voorval verder verteld. Madeleine was er om dat te bevestigen. Het was net een vaderlandse heldendaad.

Uit ‘Die van ‘t Ambachtstratje’ van Jos Vandenhove (een volkswijk in Veurne)

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>