Gedichtje over Adam & Eva

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 month ago     225 Views     Leave your thoughts  

A-t Ons Heere in ‘t begin hier de wêreld schiep,
Hêt-ie, binst dat Adam ne keer neere lag en sliep,
Stilleweg een bêtje aan zijn karkas gefrutst,
En haastig ‘teerste vrouwmensch in mekaar geprutst.

Ons Heere stond stille en bekeek zijn model,
En vond het als preuve nogal tamelijk wel,
Want ge kunt toch niet verwachten dat een proefkonijn,
Van den eerste keer tiptop in orde gaat zijn.

En eigentlijk a-t-ie wel extra zijn beste gedaan,
Om Eva als model in circulatie te laten gaan.
Want a-t-ie ton één mankement deur de vingers moeten zien,
Ie ging er vandage al twee miljard in revisie meugen ontbien.

Eva, in heur glorie, stond te pronken ter plekke,
Barrevoets van heur teen’ tot in heurnen nekke,
Adam, aan heur voeten nog stille en gerust,
Deur de warmte en de wind in slaape gesust.

A-t Adam dienen uchtend ton wakker wierd,
Voeld-ie dat er ergens een rebbe mankiert.
In vulle paniek hêt ie den baas ipgebeld,
En in geuren en kleuren de siruatie verteld.

Ja, ‘k weet’t, zegt Ons Heere, en ie staat ze te bezien,
Ge moet hier nu met tweên huldren hemel verdien’,
Want ‘k zie, a’j hier alleene rond bleuft loopen,
Dat ‘t moeilijk gaat gaan om kindjes te koopen.

G’ hêt gheel dienen bol hier voor hulder alleene,
Met niks geen probleem, al sloeg je ‘t al kort en kleene,
Maar één dingen rnoe’j onthoên, dat ‘t hier geweldig gaat steuven,
A’j van mijnen appelboom niet af en kunt bleuven.

Adam keek naar Eva en wreef aan zijn billen,
Och God, wat kan oes toch dien appelboom schillen,
Me gaan hier toch zeker van den honger niet vergaan,
A’m’al die banaans en die vijgen zien staan.

Maar Adam, de leepen, es al ‘t voor en ‘t tegen,
Van dienen nieuwe compagnon ne keer af aan ‘t wegen:
Alleene en es maar alleene, en de dagen zijn zo lank,
En gheele dagen bie die apen, niet te doen van de stank.

Met Eva gaat ie hem ook wel minder vervelen,
En antijden met heur zijn problemen kun’ deelen,
En ie voelt hem toch ook al een bêtje in zijn sas,
A-t-ie zit te peizen ip ‘t voortzetten van ‘t ras.

Voor die gasten in dat paradijs was dat zeker nen droom,
Gheele dagen liggen brun’ in een hangmatte aan nen boom,
Deur geen ééne gebeur gepest of gekuld,
En met één vijgeblad was gheel hulder garderobe gevuld.

Maar de weilde es een kwa beeste, en moeilijk om dragen,
En Eva begunt al met nu en ton te zagen:
Zeg, Adam, ‘k zou kik toch olijk ne keer willen weten,
Waarom dat me niet van die appels zoûn meugen eten.

Ja, Adam vindt het wok, en begunt al bie te draaien,
Want a’n vrouwmensch wat gepeist hêt, es ze toch niet meer te paaien.
Komt ton nog dat serpent in een slangevel,
En d’reste en es voor den duivel maar kinderspel.

Die appels aan dien boom hangen zoodanig te blinken,
Huldre weerstand es al zeere weg aan ‘t zinken.
Ten langen latste es Adam ton schoerke gaan staan,
En Eva, van eigen, hêt d’reste gedaan.

Er voila, de mot zat erin en ‘r kwaad was geboren,
Z’hên oes daar al leelijk ne pater geschoren,
Ze’ n waren nog maar met tweèn en een leven om van te snoepen,
En d’ eerste revolutie was al in ‘t leven geroepen.

Met de slag es Ons Heere bie dien appelboom beland,
En Adam, nog knagend aan dat klokhuis in zijn hand,
Voelde dat zijn herre dubbel rap ging slaan,
En Eva had van de schrik al in heur vijgeblad gedaan.

Ze voelden direct dat ‘t gedaan was met den droom,
Ze keken nog ne keer triestig naar die appels aan dien boom,
Ze probeerden nog de schuld ip de slange te scheuven,
Maar ze wisten van te vooren dat ze toch niet mochten bleuven.

Dien appel hên ze tegare ton dure meugen bekopen,
Ze wisten van ellende haast niet waar gekropen.
Ze mochten dat paradijs nu voor altijd vergeten,
Want Ons Heere en wilde absoluut van geen liefde meer weten.

Ze stonden daar nu … te blinken … met hulder pietje in de wind,
En Eva maar bleiten en snottern lijk een kind.
Adam, lijk ne grooten, probeerde ‘t nog te bedekken,
En zei dat ze wel huldre plan gingen trekken.

Sussend leit-ie zachtjes zijnen arm rond heur leên,
En trok heur wat dichter, lijk dat ze vroeger veele deên,
En Eva, de sloore, nu weere kraaize krijgend toch,
Peisde in heur eigen: ‘k hè den dien olijk nog!

Wam a’j tot over de kop in de miserie zit,
Es’r altijd goed da’j naast u entwie wêt,
Da’j ieder moment ne keer vaste kunt stekken,
Om u tegare aan mekaar weer ip te trekken.

Ze moesten d’er nu maar tegare ‘r beste van maken,
Tegare proberen van d’ er deure te geraken,
Want ‘ten es geen avance van uwe kop te laten hangen,
Want met de kop in de grond ga’j nooit geen hazaarden vangen.

Maar wat moesten z’in godsnaam nu uit gaan meten?
Z’hân al dat er was uit hulder handen gesmeten.
Ze moesten niet peizen van ip de markt te gaan staan,
Ze’n hân aleens geene velo om d’er naartoe te gaan.

En Eva begon ook al aan heur vijgeblad te trekken,
Ze vond dat ze nu wel wat meer mocht bedekken.
“Zeg, Adam, zoûn m’hier nievers aan geen naaimachine geraken,
Want ‘k ga t’eerste werke ne langere rok moeten maken.”

A’me nu d’historie van dat koppel openslaan,
Kun’ m’achter miljoenen jaren nog altijd niet verstaan,
Hoe dat die gasten in dat paradijs hulder alzoo hên laten vlooien,
Om dat eindelijk schoon leven, zoo stomweg te vergooien.

Maar ton zjuste lijk nu moeten me toch altijd constateren,
Dat ne mensch, hoe goed dat ie ‘t hêt, zich nooit gaat generen,
Om overal maar te scharten, met arms en beên,
Om altijd maar beter en meer te willen hên.

Me zoeken en me zoeken, en me zoeken ‘t overal rond,
Me zoeken ‘tip de mane en proberen ‘t onder grond,
En me weten pertank dat ‘r de beste toch zijn,
De die die content zijn met een klein bêtje min.

A’me nu naar den TV kijken roepen me moord en brand,
Die bandieterie springt toch wel uit den band.
Maar nu zoûn me toch olijk al stillekes moeten weten:
Dat kwaad doen en dat moorden hèt er al altijd ingezeten.

Ze liepen hier ip de wêreld nog maar rond met tweên,
En den één was al bezig met den andren te verleên.
En ze moesten maar juste met vieren geraken,
En d’er was al één die zijn broere van kante ging maken.

Maar al bie al meugen me toch niet veele klagen,
En zoûn me van dien appel best niet meer zitten zagen.
Want had Adam niet rap van aanpakken gewêst,
M’hân vandage allemale den trein hier gemist …

Uit ‘Kuurnse Perikels’ van Omer Quartier

(met dank aan mijn vriend Johan voor de tip)

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>