Hoe de Van Raemdoncks sneuvelden

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       6 months ago     300 Views     Leave your thoughts  

Herdenking van onze Vlaamse helden te Steenstraete – hoe de gebroeders Van Raemdonck sneuvelden –

Ik heb ze éénmaal gezien, in levende lijve. Het was te Avekapelle, in het jaar 1916 toen het regiment in de puinen van Stuivekenskerke zat en het onze de ‘waterzompe’ rond het kasteel van Vicogne bewaakte. Het was op een triestige voorjaarsavond, in het schemerduister van die halfstuk geschoten kloosterschool bij de statie van Avekapelle. Het was in de tijd dat de Ijzerratten en de zakjesvullers begonnen staatsgevaarlijk te worden omdat ze hun Vlaamse ziel niet wilden laten vermoorden en omdat ze de judassen van hun Vlaamse medepiotten niet wilden worden.

De twee gebroeders Van Raemdonck waren er ook zulke. Ze waren beiden sergeant in het 24ste Linie, 6de compagnie en ze zouden het vermoedelijk nooit verder gebracht hebben, omdat de sterrenhemel zo moeilijk te bereiken was, met een onbuigzame Vlaamse nek.

In de eerste augustusdagen van 1914 hadden Edward en Frans Van Raemdonck de toestemmen van hun ouders afgedwongen om te mogen vrijwilliger worden. En ze waren opgetrokken, die tengere jongens van 18 en 17 jaar, om heldhaftig hun steek te staan in de strijd tegen de meinedige Duitser.

Ze stonden hun steek, manmoedig; ze vielen voor België’s vrijheid maar ook voor Vlaanderens recht, en hun moeder heeft ze nooit meer weergezien. Ze komen nu bidden, op het grafterpje van hun kinderen, op zondag 18 september, maar heel Vlaanderen zal er bidden met hen, voor die en voor al de Vlaamse dode jongens en die daad van erkentelijkheid zal schoon wezen.

Ik zag ze van dichtbij, die avond in maart in 1916, in die vuile school. Toen we er samen begonnen te spreken over het verraderlijk en onderduims bevechten van de Vlamingen in het leger, die streden en stierven zonder omzien. Hun dood heb ik niet van dichtbij gezien. Toen ze op 26 maart 2017 sneuvelden te Steenstraete, zag ik het drama uit de 2de lijn, op de hoogte van Lizerne.

Het was een vreselijke nacht! Er werd een aanval uitgevoerd op de Duitse stellingen, ongeveer 400 meter aan de overzijde van het Ieperleekanaal. Ga ze maar eens bezichtigen, die Duitse abri’s,nu nog, tussen het veerhuis en de brug van Steenstraete, en tracht u dan in te beelden wat een nachtelijke stormloop, te midden van een razend kanonvuur, tegen een nest mitrailleuzen te beduiden had.

Aan zo’n duivelswerk namen Edward en Frans vrijwillig deel. Ze hadden onderling besloten dat de ene niet zonder de andere zou terugkeren. Ze gingen in het akelige van het geheimzinnige ‘nomans land’. Edward liep links en Frans rechts van de aanvalscompagnie. De kanonnen denderden, de mitrailleuzen rikketikten, de vuurpijlen vlogen over de lijven van de struikelende jongens die zich door de pinnekensdraad worstelden. De abri’s waren bereikt, de moordpartij was aan de gang en de ‘feldgrauen’ huilden ‘kamerad’.

Het moordenaarswerk was afgelopen. Edward Van Raemdonck had zijn deel gedaan. Druipend van bloed kwam hij met zijn gevangenen aan de noodbrug over het kanaal. Gejaagd vroeg en taalde hij naar zijn broer. Niet teruggekomen! In de Duitse lijn achtergebleven!

De teruggekeerde Edward vecht zich uit de handen van zijn makkers die hem wilden tegenhouden. ‘Ik moet Frans halen’. Hij verdwijnt in de nacht, belicht door het Duits weerwraakvuur, op zoek naar zijn jonge broer…..

Nooit keerden ze terug! Daar waren Vlaming-vreters, bloedvijanden van al wat Vlaamse soldaat was, die reeds durfden rondstrooien, dat de gebroeders Van Raemdonck naar de vijand overgelopen waren: 18 dagen nadien hebben onze nachtelijke verkenners Frans en Edward teruggevonden, dood in elkaars armen, nabij een obusput, aan de voet van een wilg, en voor de vijandelijke pinnekensdraad.

Onze Vlaamse kunstenaar Joe English zaliger van Brugge, heeft ze ook op die manier getekend. Ze lagen er naast hun Waalse makker, Aimé Fiévet van Calonne. Het drama in de nacht, in het Duits trommelvuur, moet gruwelijk geweest zijn: Edward heeft de twee gekwetsten, zijn broer en de arme Fiévet, gevonden. Hij heeft ze verzorgd, ze willen meesleuren, gewacht op hulp, wie weet het?

broers

Een Duitse granaat heeft ze alle drie vermoord, en Edward is gevallen als slachtoffer van zijn opperste broederliefde.. Zo zijn die ‘overlopers’ gestorven, ook voor de vrijheid van die moedwillige leugenaars die al wie Vlaming is verrader noemen.

Op 18 september zullen we knielen, temidden puinen en distels en doornen, op het graf van de heldenbroers.

Kerlinga in ‘De Poperingenare’ van september 1921 – www.historischekranten.be –

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>