Hoe père Vanhove zijn lief kwijtspeelde

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 month ago     84 Views     Leave your thoughts  

Ze rentenieren te Bray-Dunes, een goeie honderd meter voorbij de ‘Franse komiezen’, in een nette werkmanswoning, laag van dak maar breed uitgezet. Hij, Père, een heel einde in de zeventig, zij, Alice, zijn halve trouwboek, niet veel minder. Hij, geboren Pannenaar, zij Bray-dunège. Père, die zijn bijnaam verkreeg door de titel, ‘frère’ waarmee hij in de eerste jaren na zijn huwelijk, elke gebuur en kennis aansprak, die hem wederkerig Père noemden, is niet goed meer ‘te bene’, des te beter ‘ter tonge’ en fleurt op wanneer iemand uit zijn vroegere streek een praatje komt slaan.Ik kreeg hem aan de klap over zijn jonge tijd.

Père wareerde destijds veel in het grensdorpje, wegens zijn werk in de ‘Firmini’ en het is dan ook niet verwonderlijk dat hij hier een lief aan de haak sloeg en er is blijven ankeren. ‘Van lieven ésproken’, begint Père, ‘ik en d’er wel twientig g’had’, en terluiks lonkt hij naar de andere kant van de stove, waar Alice monkelend meeluistert.

‘Lotten Aelbrecht uit Veurne, die bie mien werkte, en ik, woaren oltied te goare om uut te goan. Olle twêe hadden wieder e ’n oogche op Emmerance, è ferme cafédochtre van de platse hier. ’t Moe zie’n dan ‘k ik beter in ’n heur groche stoenden, want ’s was was mien da ze verkoos. We woaren zeker al negen moanden aan ’t vrieën en hadden ol geklapt van trouwen, os ’t of gerake mi de kermesse van Oyenkerke.’

‘Emmerance moste dien dag helpen in ’t café van ’n heur moed’re en vor één keer dan’k los van de koorde was, trokken we, Lotten en ol, no de zale “Den Hert” om è beurte te dansen. Zie, ‘k gon ’t nooit vergeten; om in de danszale te g’raken, moste j’è trap op en ‘k zaten juuste mi è mokche van Bulskamp op me schoot, os Emmerance n’heur hoofd bovenstak.’

‘Ik verschote nog gin klein bitche en ‘k woaren d’er nog niet g’hele van bekommen os ze d’er were van deure was, ‘k En nooit geweten hoe da ze te Oyenkerke is gerocht, moa k’èn è gedacht da Lotten doa ’t sienne van wiste’.

Daarmee was Père’s vrijage afgesprongen. Korte tijd nadien moest hij naar de troep en ’t was toen niet gelijk nu dat een soldaat, elke week, of daaromtrent, in permessie kwam. Neen, ’t duurde acht maanden vooraleer hij De Panne en Bray-Dunes terugzag, om te vernemen dat Lotten, zijn beste maat, met zijn vroeger liefje was getrouwd.

‘Ik en d’er nie lange om gerouwd’, vervolgt Père, ‘achter den troep scharrelde ik Aliesje op en k ‘en d’er nie vele bie verloren’. Maar Alice heeft ook haar zegje en slaat de noot toe ”t is doarmee datten ied’re keêr rood uutsloeg tot up zijn rik, ossen ze vroeger lief tegenkwam’, zegt ze, ‘want ze weunde toen voor è poar joar hier in ’t gebeurte’. Père haalt de schouders op en lacht dat hij schokt.

A. Dawyndt in ‘Frans-Vlaams jaarboekje’ van de Heemkring Bachten de Kupe.

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>