Jan Slabbekooren van Winnezele

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 year ago     391 Views     Leave your thoughts  

Jan Slabbekooren van aan de Cappel-Vijfweg was nog een van den ouden stempel. Hij weunde daar al enigte jaren in een huuzekotje niet verre van de grote route, veel te kleene voor hem, zijn wuuf en zijn geheele bende kinders. En alzo kwam het dat hij met de Bamisse ging verhuizen al de kanten van Winnezeele. Jamaar, dat verhuizen is nogal lichte gebeurd, maar wuk dat er daar al bijkomt van formaliteiten en vijven en zessen, aangiften doen olhier en papieren invullen oldaar, ’t en staat nooit.

Sei, hij was nog maar gewillig een paar dagen in zijn nieuwe doeninge te Winnezeele of de garde van de prochie kwam Jan vermanen dat hij hem en geheel de menagie moeste gaan aangeven op de ‘mairie’.

Ik en gaan dat niet te lange uitzetten, peinsde Jan, of ik krijge nog een proces op mijnen nekke. Hij trok er ’s anderendaags naartoe en vond daar een ouderachtig ventje bachten een groten pupiter zitten, met halve mouwen boven zijn veste getrokken vol inktplekken, met een grote pennestok bachten zijn ore, en met een klein brilletje op den top van zijn eeuwig menschen grote neuze, en die hem vroeg wuk dat er van zijnen dienst was.

‘Meneere”, zei Jan, ‘ik kom van Cappeltje naar hier weunen, en de garde heeft mij de mare gedaan dat ik mij hier moeste komen aangeven.’

‘Bon’, ruttelde ’t ventje, en haalde een bermhertigen dikken register voor den dag, dopte zijn penne in den inktepot, en ’t duurde geen onze vaders lezens of Jan Slabbekooren en zijn wijf Marie, een van Gusten Verstratses dochters geweest van Rexpoede, stonden met name en toename, ouderdom en al, treffelijk ingevuld op dat ventje zijnen fameuzen boek.

‘Enne…euh… hoevele kinders hebde gij wel?’, vroeg ’t ventje.

‘Moet je gij dat ollemale weten’, informeerde Jan. ‘Het is de wet’, zei ’t ventje. ‘Als ’t alzo is…tiene in leven en drie bij den Heere…Hij moet ie ook zijn deel hebben, is ’t geen waar meneere’, zei Jan.

‘Bon Bon… en hoe heet het oudste kind?’, ging het ventje verder. ‘Anna, meneere’, zei Jan. ‘En hoe oud is anna?’, prutttelde het ventje.

‘Zonder kwalijk te pakken meneere’, zei Jan, ‘maar ge zijt gij wel stief kurieus…’

‘Het is de wet’, orakelde ’t ventje plechtig. ‘Wel, op heur twintig’, vertelde Jan. ‘Eerste klasse..’, knikte ’t ventje content, en …’wie komt er achter?’

‘Horkt, meneere’, zei Jan, en hij keek eerst ne keer rond als er niemand anders in dien bureau zat…’Het en is persies nog niet geweten…maar ’t bluuft onder ons enee?’…, maar ’t is Henrietje van Camielten Versavels die d’r achter komt.

Sjors in ‘De Ijzerbode’ van 1971

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>