Langtongerij en achterklap

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in  ,      1 year ago     391 Views     Leave your thoughts  

Een kwaal – een ware pest – op onze dagen – als ik het zo noemen mag – heerst tegenwoordig – zowel in de stad als op de landelijke gemeenten – en zoekt zonder ophouden om maar slachtoffers te maken. Ik wil die kwaal, ja die ware pest heden eens voorgoed aan de schandpaal spijkeren – opdat eenieder – vrouw of man die met deze ziekte geplaagd is er nut zou kunnen uit trekken.
Die kwaal, die hedendaagse pest, is de achterklap of langtongerij, en de bespiederij. De tong, dat werktuig dat ons door onze schepper geschonken werd, en waarmee we ons boven de redeloze dieren kunnen verheffen om onze gewaarwordingen aan anderen mee te delen, om onze gedachten aan vrienden en kennissen, ja aan familieleden bekend te maken, ja dat edel zintuig wordt maar al te vaak en al te dikwijls benuttigd om de faam en de faam en de goede en eerlijke naam van onze naasten te bezwadderen en door het slijk en de modder te sleuren. En zulks alleen uit haat of vijandschap, vergeef mij die uitdrukking, ze is nochtans zeer waar.
Het leven is toch zo zoet en zo kort om met elkaar in ruzie te slijten, waarom het dan nog vergallen door langtongerij, als het maar zo luttele tijd duurt?
Heel slim zijn we, want altoos volgt als slotsom: ik heb het ook maar van horen vertellen, ofwel, zeg het niet verder. Maar zeg eens klaptong, waarom zwijgt gij het dan zelf niet, dan kan met uw leugens, die gij als zuivere waarheid opdist, niet verder dragen – soms uit loutere praatzucht. Hoe menigmaal gebeuren er in huisgezinnen geen ongelukken door het toedoen van een vuile of venijnige tond – en uit haat?
Hoe menigmaal komen vrienden, geburen, soms gebroeders en gezusters, ja ganse families in vijandschap door een vergiftigde tong, tot niets anders bekwaam dan tot langtongerij. Hoe menigmaal worden er geen zaken aan de gerechtshoven toevertrouwd die hun oorsprong vinden in die ziekte?
Mochten het de laatsten zijn. Het is droevig te bestatigen, en het is helaas maar al te waar, dat de achterklapster meer kwaad doet dan ze zelf peinst of denkt. Maar ze moet en ze wil haar tong bezigen, ja, ze heeft er de lust toe de goede faam van de naasten te bevuilen – en uit haar – alle middelen zijn haar goed zolang ze maar haar doel bereikt – en dit doel is – laat het mij onbeschroomd zeggen: ruzie brengen in de huisgezinnen, geburen tegen elkaar in het harnas jagen, families tegen elkaar opruien. Armzalig middel voorwaar.
Een onfeilbaar middel om die kwade tongen te botbekken, is haar vlakaf in het aangezicht zeggen: ‘verkoop uw marchandise aan anderen, ik houd me met geen andermans zaken bezig!’
Ieder heeft onkruid genoeg in zijn eigen tuin – zonder zich met die van anderen te bemoeien – om uit te roeien. Ik geloof dat die ziekte, Eva’s dochter min of meer aangeboren, weldra uit steden en dorpen zal verdwijnen, als men bovenvermeld recept bezigt. Zodoende zullen we gelukkiger en aangenamer uren in dit helaas zo kortstondig leven slijten.
Het is te hopen.
Uit ‘De Poperinghenaar’ van 1923 – www.historischekranten.be –

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>