Mag een vrouw met de velo rijden?

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 year ago     393 Views     Leave your thoughts  

Enige bemerkingen over de vrouwen

Zich veroorloven over Eva’s dochters te spreken of te schrijven – ik beken het – is hoogst gevaarlijk, want voor enen enkelen niet vliegen er u een duizendtal in het haar, en hun fijngeslepen tong en nog fijner gesneden pen kunnen u soms ferm afranselen.

Ik wil dus zonder juist op voorhand verschoning te vragen, haar verzekeren dat ik het goed met u meen. Haar zeggen dat de tegenwoordige hoeden aan korven gelijken en in de prijsdelingen of toneelfeesten aan ons alle gezicht beletten doe ik niet. Haar zeggen dat ik de vaders en mans beklaag die zich al die nutteloze en zotte pracht moeten getroosten doe ik nog min, want dan wordt deze artikel uitgeknipt en mij terug gezonden met eindeloze antwoorden en bemerkingen er bij!

Evenmin gevoel ik lust om hun klederdracht te beknibbelen. Het ware nog gevaarlijker van haar te zeggen dat indien zij van lichaamsbouw hadden moeten veranderen telkens haar kleding een andere vorm nam, dan waren het eenvoudig draken!

Zulke dingen schrijft men niet, het zijn enkel losse gedachten die men soms ook al eens hoort vertellen van ….mannen die er toch niets van kennen. Maar nu ter zake!

Ik ken de onverduldigheid der vrouwen bij ondervinding en menige welsprekende redenaarsters, staan reeds met gebalde vuisten gereed zich af te vragen wat die manspersoon op haar rekening te zeggen heeft. Verduldigheid als ’t u belieft dames en luistert!

Ik sprak daar half en half van toilet of opschik. Veel vrouwpersonen tonen zich maar geerne in flinke kledij en nochtans zijn zij in werkkostuum veel meer weerd en tevens meer achtenswaardig, de mens heeft in het leven wat anders te doen dan zich op te schikken.

Indien dit vals bedrijf op onze dagen zo diep wortel heeft geschoten, dat is grotendeels de schuld der opvoedingsgestichten waar men dikwijls de jonge meisjes in ’t Frans tot pronkjuffers opleidt. Hebben de besturen van die gestichten dan geen besef van hun verantwoordelijkheid of hebben de ouders zelf geen strenge keus te doen van een opvoedingsgesticht waar hun dochter zal leren wat zij moet kennen in het latere leven?

Waar man die wonderschone gebedekens in ’t Frans niet leert, maar waar men de meisjes het gebed doet voortbidden dat moeder en de vroegere geslachten baden, waar Vlaamse geest en rechtzinnigheid in doorstraalt; waar men de dochtertjes leert breien, naaien, koken, wassen en strijken, met of zonder piano volgens de staat waarin men zich bevindt.

Indien die jonge juffers in het pensionaat leerden de waarde van ’t werken beseffen, dan zouden zij te huis komende kunnen en durven werken, dat zou nog al de prikkelbaarheid der zenuwen verminderen en die dochters tot nuttige leden der samenleving opleiden.

Een dochter die in het pensionaat alles geleerd heeft, uitgenomen datgene wat zij moest kennen, vindt thuis gekomen zijnde niets dan verveling. Vader is te grijs en moeder is van den ouden tijdf. Zij alleen heeft ’t fijne vast; koeien, kalvers en varkens zijn geen aangename diertjes; juffrouw moet een piano hebben en komt dan al eens met lang gezicht die sukkels van werkvolk groeten, al ware het maar om zich te doen bewonderen: wie weet hoe aardig men soms aan een man geraakt!

Want daar is meestendeels haar ideaal. Het moet natuurlijk een soort een heer weren met zo al 1200 fr inkomen, want madame spelen, met de voilet aan vooral; een ijdele beurs hebben daar denkt men niet aan, vermits men maar voor geen kalvers moet zorgen!

Een klein hondje, dat mag er nog al af, geen of weinig kinders hoort ge! Maar wie draagt er daar de schuld van tenzij de opvoeders zelf. Weet gij wanneer het programma van de pensionaten zal veranderen?

De zotte mode wordt niet altijd in het pensionaat geleerd, men leert dat zoal overal; op wandeling op de markt, ter feeste; in de kerk zelf praalt men met kleurige betaalde en niet betaalde strekjes. Als men op kermissen en feesten die jonge dochters met of zonder mannenvolk ziet rondslenteren aan wie maar juist een opschrift ‘Te Koop’ ontbreekt, heeft men pijn aan het hart het Vlaamse volk zo te zien afwijken van die oude en zo goede gewoonten van zich door vader en moeder te doen vergezellen.

De hedendaagse dochter heeft veel van haar karakter verloren. Eertijds bleef men meer thuis maar men werd er niet min om gezocht, beter verkozen, men kon beter thuis blijven eens dat men getrouwd was, men was er immers aan gewoon.

De man bleef liever thuis en ’t gezellig familieleven bleef in ere. De kinders waren rond vader en moeder geschaard. Er waren immers ook nog geen velo’s. Mag een vrouw velo rijden? Hoe min hoe beter rechtuit gezeid. Wat moet de vrouw dan doen? Wel, het is heel eenvoudig; benevens haar huiswerk, dat zij volmaakt moet kennen, moet zij kunnen thuis blijven en haar omgeving door haar ongeveinsde hartelijkheid, met reine zeden gepaard, kunnen begeesteren, weinig bij geburen gaan om een koutje te slaan, zich boven haar haar staat niet te kleden, zoeken God te beminnen en te doen beminnen en dan gereed zijn tot zelfopoffering en lijden en vooral de engel van troost voor haar huishouden te wezen.

Dan mag zij gerust haar oude dagen tegemoet zien en de dood in volle gelaat aanschouwen met die gerustheid van gemoed die een christenvrouw altijd weet te bewaren.

Dat is beste dames of juffrouwen wat ik u heden wilde zeggen met de beste inzichten der wereld. Mochte het u bevallen, u goed doen, zo wil wille het God!

Louis Kindt in ‘De Poperingnaar’ van 1908 – www.historischekranten.be –

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>