Paniek aan ’t Helleketelbos

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       1 year ago     486 Views     Leave your thoughts  

Sjareltje Looten wos è gezonden frisschen jonkheid van è jaar of dertig, die tegaare weunde met zijn moeder op è kleen boerderijtje, tusschen Haringe en Watou. Dat Sjareltje nog aan geen vrouwmens gerocht wos, dat kwam, ten eersten omdat de jongen veel te veele verbouwereerd wos ot ie teegen è vrouwmens wilde klappen en ten tweeden dat ’n ie nog oltijd geheele aan d’ oude mode opgetaakeld wos.

De zundag kwam Sjareltje nog oltijd voor en dag met è paare hooge zwarte schoenen aan en met è caouchouten kol, je weet wel, met èzoo è kolknoppen van vooren en een vanchter, plus è vaste gepapten, witten hemdeborst.

Sjareltje had toch zoo geern in kennisse gerocht met Marietje Zoetings, de dochter van ’t doeningske niet verre van thulders, maar ie hadde nooit de stoutigheid gehad van te zeggen dat ’n heur geern zag.

Op è schoonen zundag, te vullen in de zomer, wos er è groote feeste te Steenvoorde. Sjareltje hadde gehoord aan Marietje heur klappen dat ze daar ging naartoe gaan met heuren veeloo. Natuurlijk had ’n ie niet durven vraagen om mei te gaan, maar è ’n hadde ’t zoodanig kunnen schikken dat ze daar tegaare toekwamen en in dezelfde herberge hulderen veeloo gingen gaan zetten. Marietje ging gaan kijken naar den stoet en Sjareltje trachtte niet te verre d’r van te staan.

Ols ’t ollemaale ofgeloopen wos ging Marietje achter heuren veeloo om weere te keeren naar huus. ‘Nu is ’t moment’, zei Sjareltje in zijn eigen en è vroeg schuchter weg om mei te gaan. ‘Waarvan niet.’, lachte Marietje …’we moeten toch ol dezelfde route op.’

Onderweg wos Sjareltje in zijn eigen bezig om è paar gepaste woorden te vinden om zijn liefde te verklaaren. Maar d’r kwam nieten in zijn gedacht. Maar olmetnekeer, gekomen aan ’t Helleketelbus, had’n ’t gevonden.

”t Is lastig èzoo wind op enée’, begoste’n. ‘Jaa’t wei… ‘k zijn tenden asem’, zei Marietje. ‘Ik oek’, zei Sjareltje…, ‘willen we ’n beetje gaan uutrusten in ’t bus?’

Marietje knikte. Ze reeden ’t bus in, zetten hulderen veeloo teegen è boom en gingen op è bank gaan zitten.

‘Oh, dat doet deugd è beetje uutrusten’, zuchtte Marietje. ‘Nu of nooit’, peinsde Sjareltje in z’n eigen, maar d’r kwam geen woord uut zijn mond. Ie wikkelde en wrong eens en anders op de bank en è kwam in è klef zweet!

‘Hapert er entwat met joen, Sjareltje?’, vroeg Marietje. ‘Och Marietje toch’, zuchtte Sjareltje…’Ik moeten joen entwot zeggen, maar ‘k durven haast niet.’

‘Maar jongen toch, is ’t zoo erg?’. ‘Erg…’t zit hier van binnen, Marietje..’ ’t Is ol zolage da’k dat gewaare zijn, maar ‘k durfde het nooit zeggen…maar nu Marietje, we zijn hier in ’t bus olleene…en ‘k zijn begunnen en ‘k willen voortdoen.’

‘Wuk’, riep Marietje, ‘zij je ol begunnen, maar sjareltje toch…je moet gie joen niet geneeren voor mien wei…kruupt daar zeere bachten dien boom….’k gaan k’ik binst de wijle zoeken in mien sakoche achter è brokken papier.’

Kwaak in de Ijzerbode van 1971

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>