Peegie en de ooievaar

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in  ,      2 years ago     490 Views     Leave your thoughts  

Als Tanite uit winkelen ging, nam ze van heel haar kroost het liefst Peegie mede, de vlugste van haar spoken.

– Me kunnen dienen akkabuk ollene met thuis laten, meende ze. je zou subiet aan zijn endeklokke geraken.
Ze ging nogal veel naar “De Paternoster”. Ze verkopen daar van alles: Stokvis, vette rollemops, peper en zout, dweilen en bruine zeep.
Tanite was nog niet geheel binnen of Peegie verdween.
– Waar zit ne nu weerol dien bandiet, riep ze. Peegic zat ergens achter de toog te vingeren in de bak met poedersuiker.
Ze greep het bij zijn schabbernak.
– Heizie, stik Pekelharing. Wuvegie gif da joeng nekeer en spekke dat ’t zwijgt.
– Si me mannegie, ’n schete up ’n stoksgie.
– Allé, madamkie, haalt daar nekeer voor mij ’n goe gesloten bokaalkie rollemopsgies uut. Geen zipzop weie en niet te slop, ge meugt de deze zelve upeten.
– ’t Zal in orde zijn, Tanite.
– Zeg hoevele moe je heen voor dat vort citroentjie? Wuk kost joenen bucht van chukla? Gif nekeer ne kilo kaffè, goê gebrand en goê mate, ge zijt olgelijk ol smoutrijke geboerd. De Paternoster is ’n goudmijntje…’t stikt hier up geen schardingsgie, nèè wuvegie.

– Ge zegt het gij olgelijk, loech de madame, da me joe nog niet en kenden, néé Tanite.
– Hoeveel is ’t ollegare?
– Vijftig frank. Tanite.

– Ni g’hert der hier vijf en veertig Voor zulke goê kalanten lijk ik, ’t es meer ols genoeg.
– ’t Is goed voor nekeer. Tanite, wij maken daar anders geen gcbruik van. De prijzen zijn fixe. Ols me voor nieten moeten verkopen me kunnen ton oesnen bazar sluiten.
– ’t Is nog genen leugen, zei Tanite.

Ze snakte Peegie bij zijn kraag, keerde haar wagen en ging naar de beenhouwer.
’n Entrekotjie of viere, ne kilo smoet en ’n toevele bloeling. Toen ze buiten kwamen, zwierde Peegie met ’n slierte bloedworst lijk met zijn paternoster. Hij zwaaide hem rond zijn nek en riep tergend naar de baas:
– Zeg vintjie, hèè je swienepoten en oren?
– Ja’k me mannegie.
– Stoof ze…, riep Peegie en ’t was er van door.
Tanite monkelde en deed er nog een schepken bij. Wuk ’n raar mannegie, da Peegie. Wuk gaat der daar uitgroeien, ’t Zou den helft van den tijd nen boer zijn wijsheid afvragen.

Ge moet nu ne keer peinzen, ’t is nog geen zes jaar en ’t vraagt ol vanwaar dat de klene kindjies kommen.
Peegie had iets gehoord van bloemkolen, een schip en de ooievaar. De versie van de ooievaar leek hem het meest waarschijnlijk. Savatte had het hem wijs gemaakt en Savatte was in zijn ogen een verstandig man.

Dag na dag op zijn hurken gezeten aan de voordeur, tuurde Peegie in de grauwe luchten, om, al was het maar een enkele keer deze koninklijke vogel te zien neerstrijken. Zwarte kraaien door kruisten krijsend de mistige hemel, doch nergens kwam de majestatische langbek aangevlogen.

En toch kroop geen week voorbij of er arriveerden kleintjes op de Nieuwmarkt.

– Z’heen mij puppen wijsgemaakt, dacht het. ‘k ga ’t nekeer vragen aan de docteur.

En toen op zekere dag Dokter Smetje voorbij fietste liep Peegie langs hem mee en vroeg:
– Zeg docteurke, vanwaar kommen de kindjies nu eigentlijk?

De Dokter krabde eens duchtig in zijn dikke krullebolle.
– Ba, zei hij, in de vaart komt er zo nu en dan ’n schip kinders toe. lederen dokteur krijgt er zijn part van. We leggen ze dan goed ingeduffeld in onzen kelder en bestellen ze aan de mensen die er geld genoeg voor geven. De kindjes zijn duur den dag van vandaag en de vraag te Roeselare tamelijk groot.

– En hèè je da nog dikkers ten uptelle?
– Ba! dat zou gebeuren.
– Zeg docteurke. mag ik nekeer kommen kijken naar joenen kelder?
– Kom maar af, maar ‘k en ben niet altijd thuis zulle.
– ’t Mishandt niet, riep Peegie achterna. Zou je geen verkopen aan den inkoopprijs?
– M’en heen geen solden, mannegie! En de dokter verdween.

Twee dagen later na de klas, sloeg Peegie dc St Amandstraat in recht naar de Dokter. Hij stond boven op zijn pennedoos en zijn schrijfboeken om toch maar op dc bel te kunnen duwen. De deur draaide aldus vanzelf open cn Peegie rolde hals over kop midden in de gang. Hij trok er een vloek door dat ’t zinderde en pruttelde, “die uils met hunder elektrieke poorte”.

De dokter kwam uit zijn consultatiebureau gestormd en dacht dat er iemand verongelukt was.

– ’t Is niet, zei Peegie. Maar joen klinke deugt niet. Waar is diene keldre?

– Wuk nen kelder, vroeg smetje verbaasd?

– Wel den dezen waarmee da je daar gestoeft heet: waar da je de klene joegens in vergaart.

De dokter was enigszins verveeld met die geschiedenis Wie zou er in de verste verte gedacht hebben dat dit klein baaske hem op zijn woord zou nemen? ’t Was verdomd vroeg groot op zijn ouderdom.

Bah, g’en komt er niet op manneke, ik heb precies dezen morgen het laatste verkocht.
– ‘k Hèè ’t nog gepeinsd.

Doch zie de salondeur schoof zacht open en door de spleet kwam er een klein ros verneukeld scharminkel aangelopen… Peegie wees en vroeg: En dadde?
– Mijn jongste zoontje! loech de dokter en nam zijn spruit op de arm.
– Ha. ja. “k Hèè ’t vast, zeker eentje da je niet hebt kunnen verkopen?

Peegie draaide zijn hielen en trok met volle fut naar huis, minder overtuigd dan ooit en hoorndul om de stamp onder zijn zitvlak, die de dokter hem cadeau gaf.
Toen Peegie bij Tanite aankwam, viel hij met de deur in huis.
– Moedre, zeg, zijt ge nog van gedacht van nen klenen te kopen?

Tanite was gaffronteerd.
– En dadde ’n gaat joe nog niet aan zekre? snotneuze da je zijt, met wuk da je gij joe nu gaat begunnen moeien?
– ’t Is maar, zei Peegie kwaad, dat ge kunt zien da je der bij Smetje niet omme ’n gaat. ‘k Hèè zelve nekeer gaan kijken, ’t Zijn ol soldegies en ols ’t zijne ’t schoonste is?

Hewè, santé Frits, en dek joe met joen kloefen, ‘k Gelove der niet meer van.
– Horkt vintjie. zei Tanite. die van dit gezeur af wilde geraken, nu da je der toch bluuft achter vissen, hewel ‘k heet ’t zelve gekocht de laatste keer da’k ziek wos. Is ’t nu goed?
– En waar hee je da gekocht ?
– ‘k Ga ’t joe later nekeer uiteendoen, met ol joen kurieuzeneuzen en vraagsteertjies. Ge zijt veel te gassereerd voor joen oude.

Pee den Ouden kreeg ’n Angina en Peegie moest enkele dagen thuis blijven, om boodschappen te doen ín de omtrek. Toen allcs bijna over was trok het met veel enthousiasme terug naar school.

De zuster miek zich kwaad om reden van deze driedaagse afwezigheid.
– Waarom zijt gij van school weggebleven? Op straat blijven hangen?

– Zeg. zuster, ge moet gie joe daarvoren zo dikke niet maken, ’t Schilde aan niet of ‘k bleef van dage wok thuis. Me verwachten verzekers ’n broerkie.

– Allè. allè Peegie, drie weken geleden heb je gezegd dat ze bij u thuis ’n zusterken gekocht hadden.
– Dat wos geheel djuuste zuster. Ton lag mijn moeder in beur bedde Maar nu is ’t de pere die der in zit.
– Ja, ja, ’t is goed. monkelde de zuster, ‘k Versta ‘t! Zet u maar tussen de banken, sporrewaan.

Uit Peegie van Willem de Hazelt

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>