Peegie op bezoek in ‘t klooster

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       2 years ago     478 Views     Leave your thoughts  

– Me gaan naar ‘t klooster, zei Tanite. en ze zette haar hoedje recht, verstak een speld of vier in haar chignon. Geen druppels aanveirden weie!.En de koeken respecteren! Ge moet were doen voor up, gelijk de laatste keer.

– ‘k En zoun gene meer willen van underen bucht, schokouderde Peegie
-Zi, zei Tanite. ‘t es hier dat Warden Oom weunt, waarvan da Sissen nog gesproken heet, den dezen die geschreven heet van dc ‘De zotte van ‘t Abelenhof’. Ne grote schrijver zulle Den enigsten da’k kenne. ‘k hè der nog een paar lakens aan verkocht. ‘t Es zulknen fraaien vint, en je kan zo schone vertellen. En hier achter dc kerke weunt Dr Spruyter. ‘t Is den dezen die inspecteur es up schole!
– Ha ja, den dezen van zijn st…vliege!

– Wukeen vliege ?

– Zeg maar voort, moedre.

– ‘t Es wok zuknen viezen duvle met nen durstigen lever. Den besten Paster uit den omtrek. Je koopt oltijd van oeze handdoeken. Wittebolle, zijn maarte, schinkt ton oltijd ‘n glas witte wijn. ze wit dat ‘k dadde meuge, ‘t es ‘t overschot van Canaän, zegt ze.

– Moedre. dat is ton den tweeden artist da je kent?
– Wok goed,vint, me gaan joe voor den derden pakken! En hier is ‘t klooster. Joen manieren houden nèè, vintjie! En joen voeten ofvagen, van ‘t es ‘n vieze nunne die opendoet.
– Ge meugt aan de belle trekken, zei Tanite. En Peegie trok bijna geheel ‘t gedoente omver.

Zusterke Sofietje, met haar vies gezicht en haar zure maag, schoffelde naar de poort.
– Wie mag er hier zo gepresseerd zijn? Olzo aan oes belle trekken! Ze weten zij zeker niet dat mijn mage daar geen deugd van heeft. ‘t Wordt tijd dat de Eerwaarde Moeder een beetje meer verstand gebruikt en een ander portieres benoemt.

Zij opende haastig de poort.
– Dag Massoeurke. loech Tanite lijk een Douairière. Nen zaligen weie’ Ni ne regel cukla voor joen Nieuwjaar en een zaksgie spekken
En ze blies onder zuster Sofietje haar kap:
– ‘t Zijn gefoudreerde uut de Patisserie Deman, ‘t Schijnt dat ‘t goe zijn voor de zere mage.
– ‘t Is allemenscn te veel, truntepotte zusterke Sofietje. En haar aangezicht klaarde op lijk van iemand die in extase opging, ‘k En meuge dat olleszins niet aanvaarden…
– Allé. allé, zei Tanite. Ge gaat nu nog gebaren dat je ze met en meugt zeker? Ge moet nu en ton eentje upeten voor ‘n verstervingsgie.
En zuster Sofietje, Onze Lieve Vrouw ter ere, proefde rap een kleintje en foefelde de rest tussen de plooien van haar wijde rok.
– Allé Peegie, zei Tanite. haal ne keer joen vingers uut joenen zak en gif ‘n potjic aan de zuster.
– Dag zuster, zei Peegie, die Sofietje’s gedoen van d’ eerstc minuut in de gaten hield.

-Zeg moedre, es dat dè vieze nunne die gin opendoen?

-Gij lelijke aap, siste Tanite. En ze gaf hem een neep in zijn achterwerk. Ge moet er niet up letten, zuster Sofietje, maar Peegie had het up een ander nunne, up zuster Marie de la Grotte de la Vierge de Lourdes.

En ze verslikte zich bijna aan al dat schoon Frans en aan die mooie naam. Toch keek zuster Sofietje Peegie maar schuw aan. Een geluk dat de gefoudreerdc spekken ‘t affront in grote mate zouden zoeten.

De bezoekers werden in de spreekkamer geleid en verbeidden er in stilte de komst van de Eerwaarde Moeder.
Aan de wand prijkte een mooi schilderij uit de middeleeuwen van 1930: O. L. Heer en de Wenende Vrouwen.
– Wuk staat er daar up? vroeg Peegie.
– Dat es, studeerde Tanite en re riep al haar bijbelse wijsheid bijeen, dat zijn. zei ze, de Wenende Vrouwen die Christus uit het graf halen.
– Dat kan niet zijn, replikecrde Peegie. Zuster Adeltrude zei dat Ons heer der vantzelfs uutgekomen et.
– Ols ‘j het beter wit dan è kikke, kwaakte Tanite, waarom vraag j’het ton? Maar ge ziet wel zekre da ze der van were keren?

– Vanwaar? vroeg Peegie
– Van ‘t graf, verdorie.
– Wuk zouden ze, ze gaan der naartoe!…
De deur schoof zachtjes open en Moeder Overste trad binnen.
– Dag mamerkie, jubelde Tanite, ‘n Gelukkig en ‘n zalig Nieuwjaar en ‘n lang leven binst het jaar en ol da je geren heet.
– Dag mevrouw Tanite, prevelde de Eerwaarde, en Tanite groeide zienderogen van glorie. ‘Mevrouw Tanite’, dat klonk algelijk toch zo schoon.
– En dag mijn braaf manneke, zei ze tot Peegie.
En van ‘t verschot veegde Peegie zijn hand aan t gat van zijn broek en het gaf de vijf. Hij had een heilige schrik van mamerkies; zij waren voor hem de incarnatie van al wat gezag had.

Met hen viel niet te lachen: was me dat een sport op school als mamère zou komen.

– Ni, zei Tanite. En ze viste twee dozen kaarsjes uit haar ‘kaba’. Da’s voor Treezegie in de Kapelle en da’s voor joen nieuwjaar.
En ze haalde een spiksplinternieuw beeld van de Heilige Gerardus voor de dag. Ze had het bij de Bellekotte gekocht.

– De slore moet wok leven en z’en heet noch kind noch kraaie, maar z’es stokoud.

– E maar toch , knikte Mamère. En ze sloeg devotelijk de witte handjes geprest tegen mekaar. E maar toch, mevrouw Tanite, dat ‘n wos algelijk niet nodig.

– Da’s nen goen Heiligen, predikte Tanite. Nen echten Roeselaarnaar. ‘K ga alle Maandage naar ‘t Paterskies kerksgie. Dat es ton de grote dag van Sinte Gerardus. Ten achten gezongene messe met liegies en ‘n sermoentje van Paterke Nolf. Geheel de Nieuwmarkt zit ton in de kerke: ol oes mannevolk en vrouvolk, buiten hier en daar nen boer. Je kan zo schone preken de patre. Olle weke heet ne’n serie nieuwe mirakels mee. Echte mirakels weie en straffe! Je doet de blende spreken.

– Ze kunnen dat oltcmale, vezelde Peegie.
– Zien! Wil ik zeggen, zien !Je doet de dove horen, de schelewips rechte kijken, ‘k Hee ‘t ol dikwijls gezeid tegen Pietjie Paruukc dat ne met zijn scheel scharminkel bij Sinte Gerardus moste gaan.

‘t Kijkt ol zo schele lijk nen ottre. Met vijf frank in den offerblok en j’s effen. Maar t’ es zulken gierigen duvle. Trekt ‘n haar uut zijn gat en ‘t gaat klinken gelijk ‘n belle. Daarbij nen bril en helpt niet, j’heet er ol ‘n dozijne naar de vaantjes geholpen.

Ols ‘t gebeurt dat de patre enige mirakels ten uptelle heet, je verschuuft ze ton tot de weke derachter. ‘t Zou passen dat er ton te weinig zijn, zegt ne, en olzo kommen ze olle weke toe. ‘t Zijn zulke slimme paterkies.

Sinte Gerardus staat daar zo schone up zijne pilare, met ‘n kruisgie in zijn arms en ‘n plakatjie achter zijn hoofd. En der boven ol elektrieke lichtjies en twee grote vazen met papieren blomkies. Geheel zijne pilare hangt vul met beentjies en armkeis in keerse en twee grote borden met zelverne hertjies up en marmeren kaderkies, ol voor een gehele fortuine. De marmermarchands weten ‘t wel, da’s ‘n commerce die goed draait. Ols ‘t olzo voort gaat, mamerkie, ze gaan der nog een pilare moeten bij zetten of begunnen aan de pilare van den Heiligen Alfonsus; de deze doet geen mirakelsmeer.
– Hala, zei de Eerwaarde, En ze lachte positief, ‘t doet me plezier, Mevrouw Tanite. dat je de oude trant in ere houdt en dat je zo godvruchtig door het leven gaat ‘t is van hierboven dat het moet komen…
– Vaneigen, zei Tanite.
En ze overwoog al de kloosters die van haar lakens kochten; van haar ‘serge’ en ‘santinne’ voor schorten; van haar camelot op een meter twintig voor kappen; van haar witgoed en tafellakens.
– Vaneigen, van hierboven! En van Sinte Antonius wok. Den dezen staat bij de Nunnegies in ‘t Nunnestratjie. J’heet zulk een schoon kasuufelkien aan met goud up en een kroontje up zijn hoofd, ‘t Es maar een kleintjie, maar ‘t es ‘n dul. ‘k leze dikkens tot Godjenhcre dat Hij zo goed zou willen zijn van te vragen aan Sinte Antonius dat ne oes bijstaat up oes voyage. Es Sinte Gerardus ne goen om oeze zieken te genezen, Sinte Antonius zorgt da je aantijden were vindt ‘t gonnc da je verloren heet En je maakt da je nu en ton nieuwe kalanten vindt wok.

Dat zijn oeze drie heiligen, van dc Nieuwmarkt. En ze varen der wel bij weie. Treezegie da’s zulk een fraai en heilig nunnegie. ‘t Houdt ‘t hun de vrede in ‘t menagie: Sinte Gerardus geneest en Sinte Antonius zorgt voor oesne zak. W’heen wiendre geen andere nodig.

Ten andere d’Arme Klaarkies, dc Paterkies en dc Grauwe Zusters, dat zijn oeze beste vrienden Me zijn der meer ols thuis dan in oeze parochiekerke. Kijk maar ne keer naar ‘t verschil in d’ offerblokken en telt ze maar mamère, ols je ne keer ofkomt.

– Alla, zei de Eerwaarde. En ze duwde op ‘t elektrische belleke. Een potje koffie zal ons deugd doen en een koekestuutje met korenten.

– Wel, zei Tanite. En ze schoof Sint Gerardus wat verder op tafel. Ge moet geen ruzie doen, mamère. Me zijn niet ten achteren. M’heen djuuste geeten voor da me voorts kwamen.

– Wuk zouden we! zei Peegie.

– Zwijgt van dienen kleinen, bromde Tanite, ‘t es de punaize van mijn doodkiste.

Van zodra het belleken van Mamère gescheld had, veerde zuster Sofietje recht en spoedde zich met haastige tred naar de keuken, waar zusterke Marguerite de l’Enfant Jésus, met haar zilveren stemmetje, reeds verdoold liep van de ene kast naar d’andere op zoek naar koffielepeltjes en tasjes, brood ende boter.

-Spoed u, zei zuster Sofietje. Mamère belt geen twee keers. Mijn mage, mijn arme mage. En ze moeten schoffelen. Kan het missen da’k mijn gezondheid zie smelten lijk margarine voor de zon?

En Bikarbonadesoet, Alkasédiene, ol zever in paksgies. Z’hen hebben hier algelijk geen compassie met mij. Moeste ik Overste zijn? Enfin…De Profundis clamvi ad te Domine, Domine exaudi vocem meam. En voorts lamenterende vertrok het naar de paloir.

Zuster Sofietje en Marguerite dekten de tafel, stil en devotelijk, onder het alziende oog der Eerwaarde moeder.

Een prachtig tafellaken met grote vierkanten op…
– Verdorie, dacht Tanite, Tarzan heet de deze hier geleverd, diene lelijkaard!
En servetjes…

…wordt vervolgd….

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>