Schreeuwen naar de hemel II

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       2 months ago     259 Views     Leave your thoughts  

Een goede tip van schepen Jef Verschoore liet me in mijn pen kruipen om een vervolg te schrijven van Ieper na de brand in de lakenhalle.

Op basis van het Franstalig gedicht van Emile Verhaeren uit 1916.

Dit is het resultaat;

 

Ieper

In zijn dagen van koppige middeleeuwen
was Ieper een stad net als Brugge en Gent,
onderging het veldslagen en revolte
eindeloze glorie en geschiedenis.
Veelkleurige pracht afgewisseld met sombere duisternis.

Eerst waren er zijn arbeiders
aan het werk in hun kneuterige huisjes,
zwoegend aan duizend getouwen
werkend aan zachte lakens,
Schoon werk in schone gezinnen.

Vrouwen, dochters en zonen helpen mee
met vader de meester.
Hun plichten en opdrachten komen van hem.
Ze werken ze af
zoals hij dat noodzakelijk acht.

Wat een intense ijver toch, samen aan het werk.
De inwoners die hun woonsten verdedigen, gilde en kerk.
Best koppig want ze geloven
in hun lot en een rechtvaardig leven
Met vrije en hulpvaardige handen
werken ze aan de trots van hun stad.

Ze willen Ieper sterk en ferm
net zoals hun kloppende harten.
De lakenhalle schiet dan al uit de grond.
Traag, muur na muur, stukje bij beetje
groeiend met de macht en de kracht van de jeugd.
Een gouden firmament richting hemel.

In ornamenten en drempels
in elke steen verstoppen de werklieden stukjes trots.
Weldra zullen wulpse gewelven
getuigen zijn van de dagelijkse trek van de zon.
Met verloop van de tijd
zal er binnenin plaats komen voor
eigen laken en textiel.

En wat later,
een jaar misschien, glinstert en fonkelt
middenin het goud van de zomer,
boven de gevels, daken en schoorstenen,
uniek en immens en steil richting hemel:

het belfort.

De reusachtige klok in de toren verspreidt nu
Iepers fiere ziel over zijn wijde omgeving.
Een trots gevoel van eigenwaarde en voldaanheid.
Het hart van een stad. Nu en dan,
in tijden van vrede of oorlog zullen
gebeurtenissen vast verankerd worden
in de stenen torso van zijn lakenhalle.

Muren die nu vertellen over het verleden en al huilen
om de toekomst van nog veel dagen te gaan.
Veel generaties stedelingen zullen getuigen zijn
van de Ieperse glorie en authenticiteit.
Sculpturen gevuld met eeuwigheid.

Tevergeefs, spijtig. Helaas.
In tijden van ondergang en ellende
zullen duistere figuren hun messen scherpen en neerplanten.

Duizenden poorters en hun tradities zullen
deze stad achterlaten.
Verder dan de zee, op weg naar
ander werk en nieuwe gewoonten.

De klokkentoren is zijn hoofdrol kwijt.
Niet langer die uitstraling van kracht
boven de hemel van de Vlaamse wolken.
Zelfs een normale toekomst van verval krijgt de lakenhalle niet.
Vreemden verlagen zich tot een absolute misdaad.
Oorlog en vechters-fierheid zorgen voor
verraderlijke en gemene brandbommen.

De hallen, Sint-Maarten en het belfort
schieten vuur. Vliegensvlug en opeens.
Het lijkt erop dat het vuur
een wrede zee van bezieling achterlaat.
Die van een stad waar ooit zo koppig gebouwd werd.

In de rook en de vlammen
vervliegt het verleden, de triomf,
het werk van onze voorouders.
Hun ijver en hun moed,
Iepers faam in Europa,
gotische bewondering en pracht.
Een perfecte oude dame.
Verbrand en vernietigd tot aan de grond.

De lucht verschrompelt
tot flitsen van haat en woede
die vandaag het hart verschroeien
van zij die het met eigen ogen moeten aanschouwen.
Vuur en assen die kronkelen en schreeuwen naar de hemel.

Dit is Vlaanderen in 1916

De tijd lijkt wel dood,
de mensen begraven in hun eigen levens.
Ze bezitten alleen nog maar hun geest,
gevuld met grijze ellende
en vooral dat eindeloos gemis.
Dode soldaten, huilende ouders
en het leven dat niet meer bestaat.

Brakke grond, modder
afgewisseld met het rood van kollebloemen
die koppig willen vertellen dat onder
deze teleurgang toch nog lente schuilt.
Hier
te midden de ruïnes van Ieper.

En dan komt dan toch die nieuwe eeuw.
Het groen en het blauw en de
geluidloze lente die op komst zijn.
Tussen de stilte van de gevallen
stenen en het puin
priemt al voorzichtig de ziel
van die oude generaties.

Onstuitbaar hun harten.
Ieper wil leven.
Stenen en muren en ornamenten
gluren al naar de hemel.
De sfeer van de oude glorie,
de weggestopte trots van de middeleeuwen.
Het gildeleven van toen,
samen met de fierheid
van een nieuwe generatie
kiemen en barsten los als jong wild.

Tien jaar later, of wat meer.
De lakenhallen, het belfort, de Menenpoort,
de stad en zijn straten.
Trotse symbolen van een nieuwe tijd,
ze schreeuwen om vrede.
Verbondenheid, verzoening,
begrip voor elkaar.
Eeuwigdurende eerbewijzen
aan al die verspilde mensen.
Hier in deze stad
van negen levens.

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>