Van een boer die een spiegel vond

Posted by  ivan.vanherpe@westhoek.net   in       3 weeks ago     46 Views     Leave your thoughts  

Weet je hoe de spiegel ontdekt werd? Luister! Ik heb het vernomen van een oud, oud paterke die er voorzeker niet zou om liegen!

Over vele, vele jaren was er een boer bezig met zijn land te beploegen, en al ploegend komt daar al met eens een stuk glas boven, dat glinsterde in de zon. Het blonk en het glinsterende zodanig dat de boer zijn paard stil hield om het ding op te rapen.

Maar nauwelijks had hij het bekeken, of hij riep ‘wel, wel, wel, wat had dat gepeinsd: het portret van mijn vader.’ Hij stak het op zak en ploegde voort, maar hij peinsde voortdurend op zijn vondst en op zijn vader. Ja, dat zou jij bewaren, hij zou er met geen mens over spreken, late varen van het aan iemand te tonen.

Na zijn werk stalde hij zijn paarden en ging zijn stukje glas wegbergen in de schuur. Daar zou niemand het vinden. Hij ging elke dag kijken naar zijn ‘vaders portret’ en hij kond daar een heel tijd mee bezig zijn.

Jamaar, de vrouwen zijn gekend als kurieuzeneuzen, en de boer zijn wijf was er ook ene! En onder ons gezegd, ze was nog een beetje jaloers erbij!

Ze had al gauw in de gaten dat er iets haperde bij haar boer, maar ze kon in de verste verte niet raden wat er op til was, en wat hij dat alle dagen verloren had in de schuur, en daar een hele wijl ging vertoeven.

Ze had al geprobeerd haar man uit te horen en van ver een keer op de haag geslagen, maar de boer lost niet, hij zwijg als vermoord!

‘Wacht’, zei ze, ‘ik ga het op een andere manier proberen, ik ga hem afloeren, ik moet absoluut weten wat er gaande is in de schuur en wat hij daar alle godse dagen gaat doen!’

Ze gezegd, zo gedaan. Ze hield haar boer in het oog en van zodra het roket van de schuur toeviel, trok ze er op af, op haar blote voets, barvoets…om geen gerucht te maken!

Ze liep rond de schuur, tot dat ze door de spleten van de berdels haar vent zag zitten. Hij zat daar op zijn hurk, met entwat in zijn handen waarop hij sterrelinge zat te kijken, lijk een pater zit te mediteren met een doodshoofd in zijn handen.

Na een tijd waagde vaagde hij een traan uit zijn ogen en stak het glazeke weigerlijk weg, tussen de hanebalken van de schuur. De nieuwsgierigheid van de boerin steeg ten top…ze had nu genoeg gezien voor het moment. Ze trok er van door en ging konsuis aan het werk, als naar gewoonte.

De boer was ondertussen naar buiten gekomen, haalde zijn paarden uit en reed naar het land. J maar, hij was nog maar een boogscheut ver of de boerin trok naar de schuur op zoek naar het wondere ding waarop haar vent alle dagen ging kijken.

Ze klom op de tast en na lang en veel zoeken vond ze het stukje glas, maar….ze had er pas op gekeken of ze riep uit: ‘ik heb het verdorie nog gepeinsd’, zei ze, ‘dat er vrouwvolk mee gemoeid was! Wacht maar tot hij vanavond thuis komt!

Uit Biekorf van 1948

No Comments

No comments yet. You should be kind and add one!

Leave a Reply

You can use these tags:   <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>