Voor enige tijd leefde er te Ramskapelle een jager, Jan Tison genaamd, die nooit het wild miste waarop hij schoot en die aldus als jager een grote faam genoot.
Voor enige tijd leefde er te Ramskapelle een jager, Jan Tison genaamd, die nooit het wild miste waarop hij schoot en die aldus als jager een grote faam genoot. Was er te Nieuwpoort of te Veurne een heer die een maaltijd hield, dan begaf hij zich naar Jans woning en hij verzocht hem ’t zij om een haas of enig ander wild en Jan voldeed altijd.
Het gebeurde eens dat mijnheer pastoor van Jans parochie enige van zijn studiegezellen verwachtte en die op wat wildbraad wilde vergasten. Hij ontbood Jan en verzocht hem iets te willen schieten. Onze jager begaf zich naar de wildrijke gronden van Pervijze en hij schoot een haas die hij zonder verwijl naar de pastorij droeg. De pastoor ontving hem gulhartig op een paar pintjes en betaalde een halve kroon voor het wild.
Het was reeds laat toen Jan naar zijn woning ging, maar hij moest over het Leiken waar een brug over lag. Daar vond Jan een schrikwekkend gedrocht op de brug liggen. Jan durfde de tocht niet verder wagen en keerde met spoed op zijn stappen terug om de pastoor zijn wedervaren te vertellen. De pastoor besloot mede te gaan.
Op de bewuste plaats zien ze beiden het schrikwekkend dier. Jan is vol schrik, de pastoor beurt hem op en vraagt of zijn geweer geladen is en of hij zou durven schieten. Ja, antwoordde Jan. Wel schiet, zei de pastoor, maar schiet niet om te missen. Jan maakt zich vaardig om te schieten, de pastoor neemt nog eerst het geweer en prevelt er enige gebeden over en geeft het Jan terug. Jan mikt, schiet en treft het dier, dat een geschreeuw uitstoot en plots verdwijnt.
De pastoor nam daarop afscheid, zeggende: Jan ik moet u nu verlaten want ik zal weldra met de laatste sacramenten moeten gaan. Stel u maar gerust, alles is nu gedaan. Eer Jan nog thuis geraakte, hoorde hij de kerkklok voor een berechting klippen en ’s anderendaags hoorde hij dat de oudste man van de parochie dodelijk gekwetst was en onder de gerechten lag en dat hij eerlang aan de gevolgen van zijn kwetsuur zou bezwijken. Wat inderdaad gebeurde.
–
Uit ‘West-Vlaams Sagenboek’ van H. Stalpaert uit 1969
