Een heerlijk stukje humor uit de krant van 1873. Lees maar!
Ten gevolge van de laatste oorlog tussen Pruisen en Frankrijk, was er een gekwetste die in een ambulance luidop lag te klagen over de pijn in zijn verminkt been.
‘Mijn vriend’, zegde hem een zusterke van liefde, ’troost u en stel vertrouwen op God, alles zal welhaast beter gaan!’
Enige dagen nadien hoorde ze hem nog heviger klagen en ze ging bij zijn bed.
‘Mijn vriend, geduld en hoop op God. Zeg, wat begeert gij? Ik ben zijn dochter en zal alles doen om u te troosten; zeg, is het wel?’
‘Ja het masoeur…’
‘Spaar me niet. Ben ik dan niet hier om het lijdende mensdom te verlossen?
Ze zegde dit met zulk een engelachtige goedheid, dat de soldaat, tot in de ziel bewogen zijn pijnen vergat en in verrukking uitriep:
‘Héwel! …Vraag aan God of ik zijn schoonzoon zou mogen worden!’
