Anno 1920, op de 5de augustus. Betreffende de heropbouw van Ieper was er tegenwoordig een beroemd proces hangende over onze rechtbanken. M. Vermeulen, wonende in de Diksmuidestraat te Ieper had na de wapenstilstand zijn huis stukgeschoten teruggevonden. Maar de voorgevel was nog stevig recht gebleven en de bouwmeester oordeelde dat er heel gemakkelijk achteraan kon gebouwd worden.
Daarna volgden weken en maanden geloop en gedril van Pontius naar Pilatus om de nodige toelating tot het bouwen en de lijnrichting te bekomen. De hoge commissaris gaf tenslotte deze toelating en Vermeulen bouwde op de oude lijnrichting. Nu kwam er verzet van Bruggen en Wegen welke een nieuwe lijnrichting voor de Diksmuidestraat moest opmaken en nu bevond dat de gevel van Vermeulens huis 25cm uit de rechte lijn stond.
Dit beheer gaf bevel om niet alleen de bouwwerken stop te zetten maar ook af te breken. Men ging echter voort met bouwen en nu was het dus in Poperinge tot een proces gekomen die Vermeulen veroordeelde tot een boete van 18 frank maar niet tot het afbreken van zijn woning. Waarom Bruggen en Wegen op zijn beurt nu weer in beroep was gegaan om toch de afbraak van het huis te eisen.
In de rechtbanken van oorlogsschade moest er toch verschrikkelijk werk geleverd worden. Te Ieper hoorden we daaromtrent de volgende ‘gruwelijke’ geschiedenis vertellen. Vroeger werden de dossiers van de geteisterden per verwoeste gemeente gerangschikt en de diverse dossiers van elke gemeente werden dan in alfabetische volgorde geklasseerd.
Nu echter, had men het praktischer gevonden al die gemeenten ondereen te vermengen en alle dossiers opnieuw per letterorde te rangschikken wat volgens een medewerker de mededeling ontlokte dat het een hondenwerk was. Over de terugkeer en de miseries van de geteisterden hoorde men nog steeds de hartroerendste verhalen die men bijna niet kon geloven, waren ze niet bevestigd door geloofwaardige personen.
Een vrouw met verscheidene kinderen had vruchteloos gewacht op een barak. Ten einde raad kwam ze met haar kinderen naar Ieper, begaf zich naar de burelen van het hoogcommissariaat en vroeg er om haar barak. Maar er was geen barak voor haar. ‘Welnu’, zei de vrouw, dan blijf ik hier wonen in deze bureelbarak, ik ga niet weg!’ De politie werd ontboden, de vrouw en de kinderen werden buitengezet. Waar naartoe?
–
Uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ – werk in opbouw
