Wonderdokteurs, wel jongen, Burgrave (Deburgrave), dat was een. Dat was een geestelijke die zijn kap over de haag had gesmeten en dat was een dokteur.
Je ploegt enje plant, je zoait enje moait,
’n tyd knoagt an jun leven ol buten en ol binn’n
’t Was aven en doenker
Me waren op ’t laste van november;
‘k Hadde de koeën strooi egeeven,
De hele ons omgevende wereld is eigenlijk in te delen in wat binnen en in wat buiten gebeurt. Daarmee is in taal en dialect meteen de overvloed aan wendingen en samenstellingen met ‘binnen’ en ‘buiten’ verklaard.