Wonderdokteurs

Wonderdokteurs, wel jongen, Burgrave (Deburgrave), dat was een. Dat was een geestelijke die zijn kap over de haag had gesmeten en dat was een dokteur.

We hebben vele stessen ervan gehoord. Hetgeen dat ik gezien heb, mag ik zeggen. Hij deed een keer in het Gotschalkbos twee bandieten staan. Te Wijtschate, bij nacht in de dreve, ’t springen daar twee mannen uit: ‘Je geld of je leven?’. ‘Mijn man, geld heb ik niet’, zegt gij, ‘wacht een beetje ik ga er gaan halen!’ En zij stonden daar en hij ging naar huis. Hij ging naar de politie en verwittigde ze dat er daar twee bandieten stonden. Ze konden zij daar niet roeren en als de gendarmen daar toekwamen en hen vast hadden, dan konden die mannen weer weg.

Burgrave heeft omzeggens nooit een mens zeer gedaan. Wel nee, hij ging een keer naar Kemmel en hij kwam van al een straat, van aan de Kruisstraat. Het donderde en regende en hij kwam een paar mannen tegen. ‘Dag meneer Burgrave’, zeggen ze. ‘Elk een goên avond’, zei hij. Zij gingen verder al wandelen.

Ja, een woord of twee geklapt en zeggen ze zo: ‘meneer Burgrave, wij gaan een beetje onze stap verdapperen want ’t regent nogal stief!’ ‘Je moet gij achter mij niet kijken’, zegt hij, ‘gaat gij maar uw wegen!’. Ze gingen dat ze zweetten en ze bleven altijd langs hem, heel de weg.

Hij heeft heel wrats gepakt geweest in zijn huis. J’heeft vermoord geweest! Hij had een vrouwmens die bij hem ging kuisen en dat vrouwmens had een aanhanger. En als het gebeurd heeft, dat vrouwmens was daar aan het kuisen, maar dien aanhanger moet daar binnen geweest zijn, neen, hij was buiten.

Al met een keer de bel gaat, en ’t is de dokteur dat open doet. Zo van als hij opendoet hij heeft de slag had en hij lag daar dood in zijn gang. Dat vrouwmens en dien vent hebben alle twee opgehaald geweest.

D’er heeft eindelijk gezocht geweest achter die moordenaar. Op een laatste die vent en dat vrouwmens zijn dood in ’t kot. De paster van Wijtschate heeft gezeid: ”t Moet nu niemand meer iemand vervolgen, want de moordenaar van Burgrave heeft bekend op zijn sterfbed.’

–

Uit ‘Volksvertellingen uit de Westhoek’