Anno 553. Dit jaer wierd’er byna geenen winter gevoeld; dog daer volgde eenen grooten hongersnood […]
’t Droogt hier zoo ongenadig dat de puiden vergaan van den dorst, en heet dat ’t is, brandend heet. De vlasschaards en bloote stoppels liggen hard lijk Judas zijn voorhoofd, op loof zaaien valt niet te denken, en dat is bitter jammer, want de tijd is er.