’t Droogt hier zoo ongenadig dat de puiden vergaan van den dorst, en heet dat ’t is, brandend heet. De vlasschaards en bloote stoppels liggen hard lijk Judas zijn voorhoofd, op loof zaaien valt niet te denken, en dat is bitter jammer, want de tijd is er.
’t Is Oogst. De pikkers geven lament, de armen gaan omhooge, de pikken bijten en zoeven. Daar schuifeletten ze de dikke pijpen dat ze rellebollen in pikkelingen lijk een everzwijn dat luikt.
Welk een leven, welk een woeling. Daar zitten de pikkers op den gerskant, d’arre diep in de grond geslegen en tin tin tin, de boothamer smeert de snêe van de pikken op de stalen kruine.
Ginder rusten ze ‘nen oogenblik, d’eene staan geschoord op den pikhaak, en vrijven den steen op de scherpe snêe, dat de pikke haar oogstlied zingt, andere strijken de pikke langs den steert van den haak: nzjien, nzjien! Wij zullen ’t u gaan geven. De kloeke vuist schiet in den broekzak en met den vrong en ‘nen draai de chieke zit te bulten onder de kake, en weerom zoeve!
’t Is al acht dagen dat er struiken staan bij K. Ferhaeghe, hij is den eersten geweest. Bij Ed. Loncke staan er al gansch eene zwijte in dikke reken. Hier en daar een stil begin. ’t Is te naaste weke dat er zal te puggen vallen, reke aan, zonder genade.
’t Droogt hier zoo ongenadig dat de puiden vergaan van den dorst, en heet dat ’t is, brandend heet. De vlasschaards en bloote stoppels liggen hard lijk Judas zijn voorhoofd, op loof zaaien valt niet te denken, en dat is bitter jammer, want de tijd is er.
Het Nieuwsblad van Yperen en het Ommeland 4 augustus 1906 (www.historischekranten.be)
