KWAKKELEN, kwakkelde, heb gekwakkeld, o. w. Traagzaam groote brobbels opwerpen, sprekende van iets dat kookt in een groot vat. Die hespeketel, die garenketel kookt dat hij kwakkelt. Gedurig regenen dat er de straten en de akkers van deefelen. Het heeft geheel den zaaitijd gekwakkeld. Het gaat niet wel op den akker werken als het kwakkelt.