’t Wos ol è gheilen tied e leèn dak k’ik nog è wandelienge è doan he’n in de buitencoté van Ieper, en woarlik ‘k he’n verschoten os k’ik dat oltemole zag, nieuwe huyzen en schonne wit, den einen nog schonder of den anderen.
Ze kwakzalverde zodanig dat er meer geiten stierven dan ze kon genezen. Ze werd op de duur door iedereen gemeden.