Honderdzeventig jaar geleden, in 1798, werd het woelig in de streek. Reeds vier jaar leefde men toen onder de druk van commissarissen en sansculotten, de kerken waren gesloten en de godsdienstbeoefening verboden, de jonge mannen moesten dienst nemen in het Franse leger.
Man en vrouw laffelijk vermoord en daarna het huis in brand gestoken – het negenjarig dochtertje van de slachtoffers in de vlammen omgekomen.
Ik haast me naar Spanje. Naar het klooster van St. Joost. Het bobijntje van de oude Karel is bijna afgerold. De touwtjes van zijn leven hangen nog met haken en ogen aan het leeg bobijntje. Het milde klimaat heeft aanvankelijk voor een verbetering van zijn gezondheidstoestand gezorgd.
Met Pameltje die zoals gewoonlijk al de bazen en bazinnen heeft te been gebracht, is de kermisweek afgelopen en keert Poperinge onder de slaapmantel terug waaronder het sedert zo lange jaren tot zijn nadeel ligt te kwijnen. Dank zij aan de plichtige werkloosheid van zijn bestuurders die niets weten in te richten om het leven in stad te onderhouden en het door welgepaste feesten soms te vernieuwen.