Willen appels trekken van ê pèreloare (het onmogelijke willen)
E goe verstoander hèt genoeg an’en’olf woord.
En ne n’is te leeg dat’en ze voeten van de grond heft
De willetjes groeien in de busschen
en de kaantjes groeien der tusschen,
om de willetjes te blusschen
’t Is beter een veugel in de hand als twee op d’haeghe.
Wat baat de keerse en bril, als den uyl nie zien en wil.
Twee Amerikanen waren eens samen aan het vertellen over de streek waar ze woonden.
Hier è liestje met ol verschillige naamn die de menschn an è vrommens durven geevn:
+ ’t Goa gelik è Iiere mè è wrange (= ’t gaat vlot)
+ E ging moeten mostaard eten (= geld verliezen)
+ ’t Es niet van minnegeers’ goud (= ’t is echt)
E goat de kèse uutbloaz’n, Hij gaat de boete moeten betalen. Heeft dit misschien te maken met een verdwenen verkoopsritueel uit de 17e eeuw. Er werden opeenvolgend drie kaarsen aangestoken. Bij het uitgaan van de derde kaars was de koop gesloten. Wie toen het laatste bod had gedaan, werd de nieuwe eigenaar en moest betalen.