Van Hauwaert was in Vlaanderen wereldberoemd. Hij werd in ’t putje van den winter geboren in 1883, te Moorslede. Zijn vader was een arme werkman en hun huisje was maar een hutje. Cyriel gaf het later den plechtige naam van ‘Villa Van Hauwaert’.
Cyriel Van Hauwaert, Vlaanderens grote sportheld
Van Hauwaert was in Vlaanderen wereldberoemd. Hij werd in ’t putje van den winter geboren in 1883, te Moorslede. Zijn vader was een arme werkman en hun huisje was maar een hutje. Cyriel gaf het later den plechtige naam van ‘Villa Van Hauwaert’. Als hij vijf jaar oud was, ontsliep zijn moeder zacht en liet een troosteloze vader en vier arme weesjes achter. Cyriel leerde goed op school, al was hij daarom nooit de eerste. Later zou hij het zijn, natuurlijk niet meer op school. Bij was ook een kwik gelijk vele jongens zijn.
Omdat hij zo fel gespierd was en omdat zijn vader het zo nodig had, moest Cyriel naar de steenovens tot zijn 18de jaar. Daarna werd hij hoeveknecht bij een soort hereboer, M. Lammertijn, geloof ik. Deze had ook een drankstokerij en hij had ook een velo of fiets. De mensen, die dan zo rijk waren zulke schat te bezitten, kon u in een hele streek op uw vijf vingers tellen, Nu zijn er natuurlijk veel meer.
Cyriel mocht leren fietsen van de baas. En als de baas naar de markt was, kroop hij er nog eens op, deed een toertje, spurtte een stuk, enz. Maar dat zei hij natuurlijk niet aan zijn baas. Elkeen bewonderde hem op die fiets, Cyriel zou en wilde ook een rijwiel hebben. Op zekere avond vroeg hij het eens aan zijn vader. En zijn vader zei: ‘Foert, naar uw beddezak!’
Maar de vaders laten zich wel eens overpraten, Anders gezeid: Cyriel kreeg een rijwiel. Cyriel voelde van de eerste steke op zijn fiets, dat hij zou een renner worden. Hij trainde of oefende zich geweldig. Zijn baas moest eens naar Brugge. Hij was zijn papieren vergeten. Cyriel moest er mee naar het station. Maar hij maakte dat hij de trein miste, en reed zelf naar Brugge, waar hij voor ’t station stond te wachten tot dat de trein er toekwam.
Hij rookte niet en dronk geen bier en ook geen wijn. Bij zijn eerste kermiskoers viel hij bij ’t draaien rond de ton, en zat met zijn knie door zijn beste broek. Hij had dan natuurlijk nog geen trui noch rennersbroekje. Toen hij thuis kwam, stond zijn vader met een hamer gereed, om de fiets kapot te slaan. Cyriel stak ze weg achter de kroten in ’t zwingelkot.
Het spreekwoord zegt: ‘De aanhouder wint.’ Vanhauwaert begon wereldberoemd te worden. Hij zou de eerste geweest zijn in Parijs-Roubaix, maar toen hij op het velodroom kwam, plofte hij ten gronde als een steen. Hij was de enige die geen tuben had, en die nog nooit op een piste gereden had.
Gedurende de winter hing Cyriel zijn fiets op de zolder van zijn stokerij en gaf van katoen. Hij at flink, sliep rustig, met een goed geweten, en woog bij het verschijnen van de prille lenteboden 83 kilo, dat is zo zwaar als mijn broer en ik.
Eindelijk zou hij zijn grote overwinning behalen, die door het liedje bezongen wordt. Bordeaux-Parijs, 600 km. Er wordt gestart onder plassende regen. Natuurlijk dacht niemand aan onze Cyriel Van Hauwaert. Hij moest zegepralen! Hij zat te zingen op zijn rijwiel: ‘ze zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse leeuw.’ Te Parijs zaten ze al met de Marseillaise gereed om te spelen, maar ze moesten rap van blaadje veranderen, de muzikanten, als ze daar Van Hauwaert zagen binnenvliegen. Hij was niet meer kennelijk van ’t slijk. Zijn trui woog acht kilo! Men moest hem afgieten met drie emmers water om hem te herkennen. Hij schreide van diepe ontroering en allesoverweldigende vreugde. Hij dacht aan zijn vader en aan Vlaanderen. Hij verkocht zijn schoenen tegen 30 fr en ze stonden te prijken vóór het raam van de grootste schoenwinkel van Parijs.
Als hij thuis kwam, zei Cyriel tegen zijn vader: Ik zal van uw huis een kasteeltje maken! – Hij heeft woord gehouden en de oude villa herbouwd. Cyriel is dan een renner geworden van eerste gehalte, Vlaanderen ter ere.
En nu is hij een dikke velofabrikant. -Hij weegt nu meer dan 100 kilo.
–
Uit ‘Ons schoon Westvlaanderen’ van F.R. Boschvogel (uit 1945)


