29 juni 1688. Binnen Ieper was een overdekte koetswagen gekomen, geladen met de bruiloft van mijnheer Alexius De Koker die binnen Brugge getrouwd was met juffrouw Antonette De Vloer van wie haar zuster binnen Ieper woonde. Deze jonggetrouwden gingen logeren in de hostelrie genaamd ‘Het Gouden Hoofd’ in de Zuidstraat. ’s Avonds waren daar verscheidene speellieden ontboden om de bruiloftgasten te vermaken. Als het nu ’s nachts 11u was zijn daar zes ‘masqueraden’ binnengekomen die toelating vroegen om binnen te komen in de bruiloftskamer en de nieuw getrouwden met verscheidene dansen te vereren. Dit verzoek werd hen toegestaan.
Deze masqueraden, in de kamer gekomen, begonnen daar zeer kunsitg te dansen, met zeer vreemde capriolen. Ondertussen nam een van hen de bruid bij de hand om met haar te dansen en tijdens het dansen liep hij met haar de kamerdeur uit, gevolgd door de andere masqueraden. Ze liepen met de bruid in het Craminckstraatje, alias het Arme Meisje-straatje of Taartestraatje. In een taarthuis waar ze boven op een kamer lustig taarten lieten brengen. Kort daarna maakten ze de bruid wijs dat ze graag een farce zouden willen spelen op de bruiloft in haar bruidskleren. Dus baden ze haar om al haar kleren voor een half uur te lenen.
De bruid liet zich uiteindelijk overtuigen en een van de masqueraden trok al de kleren, bagen en juwelen van de bruid aan en ze staken haar in een masqueradekleed. Ze liet zich daartoe verblinden uit vrees van mishandeld of kwalijk onthaald te worden indien ze hun verzoek zou geweigerd hebben. Deze masquerade, nu in bruidskleren verkleed vroeg aan de taartenbakker een bord met twee dozijn van de beste taarten om deze naar de bruiloftsgasten te dragen. Op zijn voorhoofd had hij een witte neusdoek gebonden om niet herkend te worden. Hij ging nu dus naar ‘Het Gouden Hoofd’ in de bruiloftskamer. Daar gekomen zijnde vroeg men waar ze geweest was.
Hij gaf met een flauw stemmetje voor antwoord dat ze in het taarthuis met de masqueraden lustig taarten gegeten had en dat ze voor de bruilofstagsten een pateel taarten had meegebracht had. Ze vertelde dat ze sedert dat ze zo harltelijk gegeten had vna een deel taarten ze nu een geweldige hoofdpijn en tandpijn had gekregen dat ze daardoor een kleed voor haar hoofd en mond moest houden. Als het nu omtrent 2u in de nacht was en dat de bruiloftsgasten klaar stonden om te vertrekken, ging de bruidegom die meer dan halfdronken was met de geveinsde bruid in een slaapkamer. De bruidegom, zich ontkleed hebbende en in het bed gegaan was, begon meteen in slaap te vallen.
Deze geveinsde bruid bemerkt dit en pakte al de kleren van de bruidegom in een bundel en ging daarmee ongezien de herberg uit, recht naar het taarthuis, bij zijn makkers. En daar op de straat staande gaf hij teken aan zijn makkers dat hij terug was. Toen ze dat gewaar werden begonnen ze allemaal te dansen en te springen, de ene voor de andere liepen ze allemaal het huis uit terwijl ze juffrouw Antonette daar in de kleding van een masquerade alleen lieten zitten.
Uiteindelijk vroeg de taartenbakker wat dat beduidde. Ze gaf hem voor antwoord dat ze het niet wist en dat ze geen masquerade was, maar de bruid zelf en dat ze door de masqueraden bedrogen was. Deze taartenbakker wilde nu heel het gelag door haar betaald zien, hetwelke ze beloofde op voorwaarde dat ze aan hem enkele vrouwenkleren zou kunnen lenen en haar zou geleiden naar de gezeide herberg.
Dus gaf de taartenbakker haar enkele vrouwenkleren en hij bracht haar naar ‘Het Gouden Hoofd’. En vindende de deuren open, gingen ze binnen en ontwaakten ze de waard die hen niet wilde geloven. Ze zijn dan samen naar de kamer van de bruidegom gegaan die ze alleen vonden in zijn bed terwijl al zijn kleren verdwenen waren, zodat nu de bruidegom en de bruid beiden hun kleren kwijt waren door het bedrog van die zes masqueraden. ’s Anderendaags zonden die masqueraden door een uitgekochte persoon een brief naar ‘Het Gouden Hoofd’, bestemd voor de bruidegom door dewelke hij verzocht werd dat hij aan de brenger van die brief, zijn paarden en koetswagen zou geven om zijn oom en moeie te gaan afhalen in Brugge.
Die waren van Amsterdam gekomen om zijn bruiloft te vereren. Alexius was verblijd en verlangde om zijn oom te zien en gaf dus direct zijn paarden en de koets. Deze bode leverde deze wagen een half uur buiten Ieper in de handen van de nu verklede masqueraden die daarmee naar Brugge reden. In de herberg genaamd ‘De Korenblomme’, op de grote markt van Brugge, verkochten ze koets en kaarden aan de waard (hospes) voor de som van 25 ponden. De volgende dag stuurden ze een brief naar de Korenblomme die, in naam van Alexius De Koker de waard verzocht, dat hij aanstonds met een koetswagen naar Ieper zou komen om hem en zijn bruiloftsgasten naar Ieper te brengen.
De waard van ‘De Korenblomme’ nam direct de paarden en de koets en kwam daarmee naar Ieper gereden, in ‘Het Gouden Hoofd’. Alexius vroeg seffens aan de waard of hij zijn oom en moeie had meegebracht. Die antwoordde dat hij niet wist van zijn oom of zijn moeie maar dat hij alleen gekomen was door Alexius’ brief met de vraag om hem naar Brugge te voeren. De Koker zegde van geen brief gestuurd te hebben maar dat hij deze wagen en de paarden twee dagen geleden naar Brugge had gestuurd om daar zijn oom en moeie te komen ophalen. Dat verbaasde de waard en hij vertelde Alexius dat hij te Brugge deze koets en paardenvoor 25 pond gekocht had.
Op dit zeggen geraakten de waard en De Koker samen in een groot dispuut waarmee heel de stad van Ieper schier bemoeid was. Uiteindelijk besloten ze dat de waard hem naar Brugge zou voeren en dat men daar de zaak zou proberen te regelen. De volgende dag zijn ze samen uit Ieper weggereden, en gekomen zijnde op het Wielken, niet ver van Hoge Zieken sprongen de zes masqueraden uit een herberg en veinsden de wagen te ‘arresteren’.
Ze deden de inzittenden uit de wagen stappen en op een voute komen waar een tafel stond die wel voorzien was van wijn en taarten. Wanneer ze zich kenbaar maakten dat ze feitelijk drie kozijnen van Alexius waren en drie kozijnen van de bruid en dat het zij waren die de kleren van de bruidegom en de bruid weggenomen hadden, zijn wagen en zijn koets hadden verkocht. En dat een klucht opgesteld hadden om zijn bruiloft vermaarder te maken en dat ze nu bereid waren van alles te herstellen en aan iedereen het zijne terug te geven. Aldus eindigde deze farce in geneugte en algemene blijdschap.
–
Uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ – werk in opbouw
