Veurne 1614. De fut is er uit. De constructie van het nieuw wethuis moddert heel het jaar maar wat aan. Het magistraat geeft blijkbaar de voorkeur aan de bouw van een paardenstal in de tuin van de Burg. Speciaal bestemd voor de paarden van de schepenen die buiten de stad wonen zodat hun rijdieren droog gestald kunnen worden. Naast de stal komt er nog een opslagplaats om een voorraad hout op te bergen. De beeldenstorm en de geuzentijd hebben de katholieke beau monde op scherp gezet en de heren pastoors en bisschoppen blijven op hun qui-vive voor alles wat niet strookt met de goddelijke voorzienigheid.
In Veurne zijn er dit jaar nogal wat inwoners gespot die bezeten zijn door de duivel. In die tijd een ernstige kwestie voor de overheid. Het gaat over twee zwarte nonnen en twee gasthuiszusters van Wulpen, samen met verscheidene andere lieden. De pastoors hebben tevergeefs geprobeerd om de bezetenen van hun kwaal te verlossen. Voor het magistraat zit er niets anders op dan de hulp van de Ieperse bisschop in te roepen. Of hij niet eens naar Veurne zou willen komen? De kerkleider wil best voldoen aan die vraag en zakt af om die duivels eens eigenhandig aan te pakken.
Op het eerste zicht lijkt hij succes te boeken. Die beterschap is helaas maar van korte duur. De suspecten vervallen al snel in hun oude kwalen. Dan maar een plan B. In Ronse beschikken ze over de relieken van de heilige Hermes, al gestorven in het jaar -120 maar nu blijkbaar de wonderoplossing om de duivel in mensen te verjagen. Vooral de pastoor van Ronse blijkt nogal wat inwoners te hebben geholpen. Het magistraat van Veurne waagt nog eens zijn kans bij de geestelijke. Er volgt een verzoek of hij eventueel niet eens naar Veurne wil komen met de magische relikwie van Hermes. Na een algemene biddag en een processie van de bewuste heilige rond de stad waagt de pastoor zijn kans om de bezetenen te belezen.
De jaarboeken van Veurne-Ambacht beweren dat hij toch enkelen van hun kwaal kan afhelpen. Uitgever Ronse weet natuurlijk wel beter: de vooroordelen bij zijn voorouders zijn schrijnend. Zenuwziektes, krankzinnigheid, lichamelijke afwijkingen en gebreken worden door het establishment van die tijd onterecht beschouwd als tekenen van de duivel. De krankzinnigheid van die twee zwarte nonnen heeft trouwens een grote impact gehad op het kloosterleven in hun orde. Doordat de zusters zich voortdurend moesten bezighouden met hun gestoorde collega’s konden ze geen geld verdienen met hun reguliere ziekenverzorging, en is hun meisjesschool door die hele kwestie in de prak gevallen. Omdat de nonnen geen eigendommen bezitten kunnen ze niet veel anders dan om middelen van de generaliteit te verzoeken. Zoals ze bij ons anno 2020 aankloppen bij het OCMW. Hun verzoek wordt in elk geval goedgekeurd. De wethouders staan de sukkelende zusters een aalmoes toe van 2 pond per week.
Dit is een fragment uit Boek 10 van De Kronieken van de Westhoek
