De slechte reputatie van de zwarte kat vindt zijn oorsprong in de middeleeuwen. Het gerucht ging dat de zwarte kat het maatje was van heksen en van de duivel.
‘’n Zeg geen kwaad van mijnen hond; hij ’n heeft maar de sprake te kort’… En, inderdaad, de huishond verdient zijn faam van aanhankelijkheid en trouw, en de lof van zijn meester. Hoe echter de hond aan zijn naam komt is nog met veel geheimzinnigheid omhuld. Vroeger was de naamgeving nauw verbonden met de kleur, de gestalte, en andere uiterlijke kentekenen. Nu is het een loutere kwestie van naäpen, modegril of welluidendheid geworden.