Anno 1915, op de 20ste mei. Ik had net mijn tweede bezoek aan Ieper achter […]
In het bisdom Brugge wordt Sint Medardus als patroonheilige vereerd te Eernegem. Wervik en Wijtschate. Op sommige plaatsen wordt hij voor het bekomen van schoon weer. Het volksgeloof wil namelijk dat, wanneer het op zijn feestdag regent,het dit gedurende 6 weken ononderbroken zal doen.
’t Is stille waar dat het nooit en waait, maar toen Nas van Sarels dien ene keer met een stuk in zijn botten thuis was gekomen, dan had zijn Zenobie er warempel een orkaan van gemaakt, lijk over een week of vier die zaterdagavond.
Juffrouw had op school les gegeven over de zichtbare en de onzichtbare voorwerpen. De kinderen hadden heel aandachtig geluisterd en nu zou ze hun snuggerheid op de proef stellen.
De lakenhallen, het belfort, de Menenpoort,
de stad en zijn straten.
Trotse symbolen van een nieuwe tijd,
ze schreeuwen om vrede.
Op een paar honderd meter van de dorpsplaats ligt Zillebekevijver. Ingesloten door stevige oevers en omringd door weelderig loofhout, rustig deinend jaar in jaar uit, is hij een brok aantrekkelijke natuur die de wandelaar van alle seizoenen aanlokt.
Toch is dit geen stad
van liggen.
Hier staat een stad.
Het roert, rumoert.
Het glas is vol.
De tafel ook.
Misschien is elk leven gewoon maar een echo
van al de levens voordien,
de weergalm van de dingen
die onze voorouders leerden
en nu naar ons terugkaatsen.
Neerplonzend in iets nieuw
en nog veel meer.