Hoe ver kan je terugkeren in de tijd? Naar de ijstijd wanneer Europa nog niet […]
De maniere waarop we onze dagen vullen is dezelfste maniere lijk dat we ons leven […]
Leert niet ossan te vinden wat da’j geiren ziet, moar geiren te zien wat da’j […]
De enigste maniere om vrienden te maken is d’er zelve een te zijn. – De […]
’n Hane in een hennepling up è poot,
staat stakestyf stille mè zyn kam styf rood.
Zo is het jaar 1869 met wel en wee weer in de eeuwige kolk van de tijden verzwolgen. 1869 heeft zijn rol vervuld, 1870 is geroepen om de zijne te vervullen.
Iedereen is overtuigd dat hij raad kan geven, maar niet altijd overtuigd dat hij raad moet aanvaarden.
En damé en kik ondervoenden daze eerst moeten veranderingen anbriengen in ’t Hospitaal om te kunnen begunnen an ’t Moederhuis.
Tijd heeft een geur
ik heb hem zelf
geroken toen mijn vader
het liet zien
Half augustus. Precies op het moment dat ik nog eens van schouder wissel in mijn bed zijn die dekselse trompetten er weer. Het is godgeklaagd amper 6 uur. De duisternis begint aarzelend plaats te ruimen voor de nieuwe dag. Het geschal is bestemd voor de ruiters.
Misschien is elk leven gewoon maar een echo
van al de levens voordien,
de weergalm van de dingen
die onze voorouders leerden
en nu naar ons terugkaatsen.
Neerplonzend in iets nieuw
en nog veel meer.
Mijn lievelingskleur is schjokla.
Hoe meer da’j zoagt en hertefret, hoe langer da’j moe leev’n.
E probeerde te peizzen, moar d ‘er gebeurde nieten.
We hebben allemaal onze eigen tijd op aarde. Ofwel zijn we nu volop aan de gang met ons leven, ofwel is dat al voorbij. De generaties komen en gaan. Van vader en moeder op zoon of dochter. Ze veranderen al sinds mensenheugenis zowat om de 25 jaar. Elke 25 jaar staat nieuw jong geweld klaar om de fakkel over te nemen en een stuk leven voor zich te maken. Het resultaat van al die voorbije generaties noemen we ‘geschiedenis’. Wat is er allemaal geschied in die vele vorige levens?
Anno 600. Zedert de verwoestingen dezer landen door de Barbaren, waeren die hier ontrent nog weynig bevolkt gebleven, wezende voor ’t meerder deel met bosschen en morasschen overdekt.
Een rijmkroniek van 1305 Niets dat meer fascineert dan het weer. Extreem klimaat. Barre levensomstandigheden. […]