Anno 1914, op de 20ste november. Ook vandaag viel er te Boezinge een slachtoffer door de Duitse beschietingen. Op de ‘Barm’, de oostelijke oever van het kanaal, 100 meter noordelijk van de brug, woonden in een klein huisje de zussen Melanie en Nathalie Vanthuyne, samen met hun broer Arhtur Vanthuyne. Om 14u trof een obus hun woning en doodde er de 80-jarige Melanie op slag. Die dag was er opnieuw een hevig bombardement op Boezinge, waarbij er opnieuw slachtoffers vielen in deze dramatische omstandigheden.
Anno 1914, op de 20ste november, was het bombardement heviger van gewoonlijk. Het was al begonnen vanaf 8u. De shrapnels viseerden blijkbaar de lakenhalle en het centrum van Ieper. Bij de drogisterij Carpentier ontstond brand. Terwijl de vrijwillige brandweerlieden hard werkten met hun pomp om het vuur te blussen zaaide een shrapnel tussen hen in voor algemene ontreddering. Arthur Deweerdt bleef dood ter plekke terwijl pompiers Cilor en Slosse verwondingen opliepen. Een van de Duitse bommen stuikte neer in mijn buurt. Terwijl ik toesnelde naar de plaats des onheil om hulp te gaan bieden, hoorde ik dat er al brand was ontstaan hoorde ik een zware bom afgaan in het centrum van Ieper. Ik liep er meteen naartoe of ik met mijn aanwezigheid eventuele slachtoffers een handje zou kunnen helpen. Ik liep in de richting van de Rijselstraat waar ik geen levende ziel aantrof. Voor het Belle Godshuis lag een jonge kerel – Jules Garrein – badend in zijn bloed. Hij was zich in de stad komen bevoorraden en hield nog twee bloederige broden onder zijn arm, de jongen was dan al op sterven na dood. Ik gaf hem meteen mijn priesterlijke zorgen en liep dan verder op zoek naar hulp om zijn lijk te laten weghalen.
Verscheidene vrijwillige brandweerlieden werkten zich uit de naad om een brand in de drogisterij van Carpentier. Onderweg zag ik een shrapnel inslaan op deze mannen en die kostte het leven aan een zekere Deweerdt, twee anderen werden gekwetst. We droegen ze zo snel onze benen ons konden dragen naar de lakenhalle en terwijl we de doden en gewonden vervoerden ontploften er vijf shrapnels boven onze hoofden. Ik bukte me instinctief terwijl ik bescherming zocht bij de gevels en daardoor kwam een regen van brokstukken op mijn rug terecht. Maar ik redde mijn vel en kon mijn weg voortzetten. Het bombardement bleef geweldig aanhouden, er was wel geen uur dat voorbijging zonder dat er niet één obus een of ander huis en dak teisterde, geen dag die voorbijging zonder slachtoffers.
Anno 1914, op de 20ste november, rond 8u vielen er voortdurend shrapnels in de buurt van de lakenhalle. Zouden de Duitsers nu ook ons kunstjuweel tot ondergang verdoemen? Er was ondertussen brand ontstaan in de drogisterij Carpentier in de Boterstraat. Verscheidene moedige mannen waren bezig met water op te pompen aan de Vandenpeereboomplaats toen een shrapnel ontplofte en er Arthur Deweerdt doodde, terwijl Emiel Cilor en Eugene Slosse gekwetst werden. Een andere shrapnel doodde Jules Garrein die uit de Belle kwam met twee broden onder de arm. De bakkers mochten trouwens hun brood naar de Belle dragen. Dat had een dubbel voordeel; ze waren seffens betaald en het brood werd spaarzaam en billijk uitgedeeld. De lijken werden naar de halle overgebracht en gedurende die overtocht vielen er niet minder dan vijf shrapnels neer. Het was verschrikkelijk!
Anno 1914, op de 20ste november, vanaf 8u vielen er voortdurend shrapnels, obussen en brandbommen naar beneden. Vooral in de buurt van de lakenhalle. De woning van drogisterij Carpentier verging in de vlammen. Enkele brandweerlieden probeerden aan de Vandenpeereboomplaats de brand te blussen toen een shrapnel er tot ontploffing kwam. Die doodde Arthur Deweerdt en kwetste Emile Cylor en Eugene Slosse. Jules Carreyn die onderweg was naar het Belle Godshuis om er brood te gaan zoeken bracht het er niet levend van af. Het was zo dat de bakkers inderdaad hun broden naar het Belle Godshuis brachten waar de inwoners zich konden bevoorraden. Dat had een dubbel voordeel: de bakkers werden vooraf betaald en het brood werd goedkoper verkocht. Pastoor Delaere diende Carreyn de laatste sacramenten toe. De gewonde brandweerlieden werden tot bij ons gevoerd.
Juffrouw Cloostermans en ikzelf voorzagen hen van de eerste zorgden en wachtten daarna op de komst van de ambulancewagen van de ‘Friends Ambulance Unit’. Rond 15u werd het gelukkig wat rustiger en namen de Engelse kanonnen en spervuur het nu over van de Duitsers. Ik kon nu tenminste ook wat lawaai maken. Want ik moest de schoenen van mijnheer pastoor herstellen die nogal veel geleden hadden onze steenbrokken en glas. Drie laarzen van bij ons overleden Engelse officieren konden we voorzien van een paar gepaste zolen. De klus was niet bepaald fijne vakwerk en de nagels die ik er in sloeg al evenmin, maar de schoenen waren in elk geval weer stevig genoeg.
Anno 1914, op de 20ste november, vrijdag. Na een stille nacht vielen de obussen met korte intervallen. Tijdens mijn ontbijt in de kelders van R. Lacante viel er een exemplaar op het puin rechtover ons, de brokstukken vlogen tot in het magazijn boven onze hoofden. Rond 8u vatte de woning vuur, samen met het magazijn van drogist Carpentier. De leidingen van de stad bevatten geen druppel water. We moesten ons beperken tot het redden van de meubelen en de goederen van onze buren. De rest van de dag verliep al even slecht. Tijdens de namiddag wilden de Duitsers van geen ophouden weten, hun bombardement bleef maar aanhouden. De woning van dokter Bossaert in de Dehaernestraat werd ernstig beschadigd. Een andere obus was neergestuikt in dezelfde straat, rechtover huis Declein en een derde vlak voor de bakkerij die aanpaalde aan het huis van A. Stoffel. Met het invallen van de avond zou de bommenregen eindelijk wat ophouden.
–
Uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ (werk in opbouw)
