1668. Spanje en Frankrijk sluiten gelukkig vrede met elkaar. Dat maken ze op 4 juni bekend met de gebruikelijke plechtigheden. Er gaat een diepe zucht van opluchting door de buik van de stad want de meesten hier hadden zich verwacht aan een Franse belegering. De burgers kunnen zich nu weer concentreren op de uitbouw van hun parochiekerk. Herstellen, verhogen, nieuwe sacristie, nieuwe glazen ramen, het vervangen van de vermolmde houten balken door ijzeren exemplaren.
De rekening van al dat moois beloopt om en bij de 13.000 gulden, de goegemeente moet toch wel een serieus boontje hebben voor God om al dat schoon geld aan hem te spenderen. De koning heeft don Juan van Oostenrijk benoemd als de nieuwe gouverneur van de Nederlanden. Men verwittigt Oostende dat zijn schip binnenkort zal aanmeren in de lokale haven en dat zorgt enkele weken voor een koortsachtige bedrijvigheid, een mierennest van edelen, Spaanse troepen en tal van schepen. Ze brengen het nieuws mee dat er nog 17.000 manschappen op komst zijn naar de Spaanse Nederlanden.
Op 14 augustus 1668 landen er 800 manschappen, vier dagen later gevolgd door drie andere schepen volgestouwd met soldaten en oorlogstuig. Wie ze voorlopig nog niet te zien krijgen is don Juan. Al het schoon volk dat speciaal voor hem van Brussel naar Oostende is afgekomen keert nu besluiteloos terug naar het binnenland. Op 13 september verschijnt onverwacht een andere gouverneur, een zekere don Pedro de Velasco, een of andere pipo uit Castilië.
Het blijft nog een tijdje een drukte vanjewelste met het komen en gaan van de notabelen. Eind november maken 400 Schotten en 1.000 andere soldaten afkomstig van de Canarische eilanden hun entree in Oostende. Al dat soldatenvolk zal al gauw de meeste steden van de Nederlanden gaan opvullen, en ook Oostende-aan-zee zal zijn deel van de overlast krijgen. De vreemde teringlijders behandelen de inwoners als stront waardoor het heel vaak tot opstoten en handgemeen komt tussen de burgers en de soldaten. Onrust en onveiligheid heersen over dit Oostende!
Verschrikkelijke stormwinden en noodweer
Het jaar 1669 vangt aan met verschrikkelijke stormwinden en noodweer op zee waardoor er menigvuldige schepen ongelukkiglijk op de Vlaamse kust in de afgrond der wateren begraven worden. Bowens is meteen goed op dreef. Of moet ik op drift zeggen? Ik heb al herhaaldelijk geschreven over de meningsverschillen tussen de Oostendse en de Brugse schippersambachten. Het feit dat koopwaar op weg naar Brugge in de haven van Oostendse haven moet overgeladen worden op Oostendse schepen is al veel jaren een doorn in het oog van de Bruggelingen. De stad Brugge heeft al herhaaldelijk geprotesteerd tegen deze vorm van lastbreken (want zo heet deze praktijk).
Dit jaar krijgt Brugge de geheime raad eindelijk zo ver dat hun schepen die uit of naar de zee varen niet meer onderhavig zijn aan dat lastbreken. Oostende pruttelt ferm tegen en gaat procederen maar de geheime raad houdt voet bij stuk. In 1669 moet de haven dringend nog een ontslibd worden. De scheepstoegangen zijn zeer ondiep geworden door al het opgehoopte zand. De werken gebeuren onder toezicht van markgraaf d’Ognate. Op 17 juni 1669 zijn de aanbestedingen voor de bouw van het nieuwe sas van Slijkens bij Oostende eindelijk uitbesteed en kan de eerste spade in de grond. De delvers gaan er met alle enthousiasme aan de slag maar moeten hun werken op 4 augustus staken door gebrek aan geld.
Een opdracht die komt van gouverneur de Velasco en niet enkel te maken heeft met een tekort aan middelen. De reden is eerder in het zuiden te vinden, waar Frankrijk al opnieuw dreigt met een oorlog. Op 18 augustus komt landvoogd de Velasco de plaats van Oostende bezichtigen en laat hij alles op punt stellen om in geval van een belegering de stad te kunnen houden. De zomer van 1669 laat zich dan weer opmerken door een grote droogte en watergebrek, een toestand die in de vergeetput belandt als het nu lang en overvloedig begint te regenen.
–
Uit Deel 10 van ‘De Kronieken van de Westhoek – De Beproeving –
