d’n duvel schudt en schokt van d’n stoom
moa ’t is vorbie, ’t is e droom:
woa zyn de schelven en de dasmachine
de machinisten die ’t vier stoken
en de zakkedroager en d’n kafmol
en de vorker die de schelven doe kleinzen,
en de boerinnen me neur kanne bier,
en eur vint, de boer, me e kop lik e kole vier,
en ’t geloop van de rieme van d’n duvel
noa d’n dasscher, oaltied weg en were,
en de schovebridder op d’n dasscher,
die slokt en grolt en dast
en groan en kaf en strooi en stof
uutbrakt tot ’n lasten schoof
en toen stille volt me e zucht,
mo de zunne zit nog nie in de lucht
of de machinisten zyn da were
en moaken were vier en stoken toet dat ’n duvel were schokt van d’n stoom,
en ’t erbegunt nie,
moa ’t erbegunt nie,
’t erbegunt nooit mee,
want ’t is voorbie vo goet….
d’n duvel en d’n dasscher,
de machinisten en de machineboas,
de zakkedroager en d’n bendeboas,
de vorker en d’n kafmol,
’t is voorby vo goet …
d’n duvel en d’n dasscher …
en d’n klop van ’t bloed.
Michel Duron
De Ijzerbode
Article Categories:
heerlijke poëzie

