banner
okt 2, 2020
1171 Views

Een schrikwekkende nacht

Written by
banner

Anno 1915, op de 22ste april, begonnen de eerste obussen al om 3u naar beneden te storten. Een voorbode op meer en zelfs veel meer. Rond 5u lanceerden de Duitsers een massale aanval. Met grote kanonnen en hun verstikkende brandbommen waarbij hele Ieperse straten uit het beeld verdwenen. Die avond rond 17u30 herbegon het bombardement in alle hevigheid het zou de volgende dagen niet meer ophouden. Het was onmogelijk om zich ook nog maar een idee van het aantal slachtoffers te kunnen vormen. Alleen al tussen 17u30 en 18u30 explodeerden er wel 60 à 60 obussen of shrapnels in de stad, met alleen maar destructie en de dood.

Daar zouden ze in het huis Vanderauwera niets meer kunnen van voortvertellen. De nacht was schrikwekkend. De huizenblok van het college vatte vuur, twee wachthuizen die aanleunden aan de vestingen leken in kruimels in te storten. Onder het puinen belandden zeker 28 personen met onder hen 2 gendarmen. Het hospitaal van het Heilig Hart doorstond de nacht. De zusters van Sint-Jozef en van Maria-Voorzienigheid verlieten de stad met bij zich de pastoor van Sint-Jacobs terwijl men de oudjes van de arme klaren evacueerde. Brandbommen zetten het college en het klooster van Sint-Jozef in lichterlaaie, het leek er wel op dat de hele blok zou opgaan in het vuur.

Het Heilig Hart werd zwaar bedreigd door altijd maar weer die zware obussen die de buitenzijde van het gebouw transformeerde in één grote vijver van kraters. Meer dan evacueren en vluchten zat er hier niet in. Men vervoerde gekwetsten naar De Panne en Poperinge. Twee dokters waren hier achtergebleven en probeerden sommige gewonden nog extra te verzorgen die men hen aanbracht in enkele schuilkelders. Maar ook zij zouden moeten wegvluchten voor het hels geweld. De ‘Friends Unit’ welke altijd al bereid geweest was om zich op te offeren voor onze zieken en gekwetsten trokken zich ook al een kilometer terug van het centrum. Het leek erop dat ze ons deze keer wel degelijk in de steek lieten en ons aan ons triest lot overlieten.

Maar mijnheer Young maakte ons duidelijk dat hij onmogelijk nog het leven van zijn chauffeurs, verplegers en dokters kon riskeren voor mensen die tegen alle adviezen in de stad niet wilden achterlaten. De Duitsers waren trouwens ook al opgerukt tot aan het kanaal van Boezinge en dreigden er nu mee om binnen te komen in Ieper. Gelukkig werden ze teruggeslagen. Ik mocht ook niet vergeten van te noteren dat in de loop van de dag de zusters van Sint-Jozef en van de Voorzienigheid, samen met de pastoor van Sint-Jacobs naar Poperinge werden overgebracht.

Anno 1915, op de 22ste april, donderdag. Opnieuw veel bommen op Ieper. Op het hof van Emiel Comyn stonden twee auto-kanonnen om naar de vliegmachines te schieten. Vandaag deden ze veel werk want de lucht was nooit zonder vijandelijke vliegtuigen. Deze namiddag deed ik met de proost van De Klijtte een wandeling naar Kemmel. We hadden een verrekijker gekregen van een officier en zo trokken we op. Het weer was prachtig. Hier en daar op de hoogten bleven we stilstaan om de oorlogslijn in aanschouw te nemen. We hadden de vechtlijn reeds wat bestudeerd op de fotografiën getrokken vanuit de vliegmachine van de tranchees die door een generaal op De Klijtte achtergelaten werden.

Op vijf minuten van de plaats had men een prachtig uitzicht op de loopgraven. We zagen de plaats van Wijtschate, het gebombardeerde gesticht en kasteel van Godtschalk, de Hollandsche schuur, allemaal bezet door de Duitsers. De Duitse tranchees leken ons beter dan die van de Engelsen. We zagen ze alsof we er bij waren maar in heel die hele streek roerde er nergens nog iets, noch mens noch beest. Alles leefde en werkte in de grond.

Anno 1915, op de 22ste april. Er stonden nog heel wat trieste gebeurtenissen op ons programma. Daar mochten we zeker van zijn! Toen we gisteren rond 17u terugkeerden van onze ziekenbezoeken hadden we vluchtende Franse soldaten (Hindoes) ontmoet die krijsten en huilden dat de Duitsers hen hadden vergiftigd. Velen van hen waren tijdens hun vlucht gestorven en de anderen vielen ten prooi aan de verstikking. Ze smeekten huilend om een slokje melk. Ik keerde terug naar het klooster.

Onze dokter zag zich verplicht om zijn werk verder te zetten want hij werd nu opgetrommeld om naar de Brieke te gaan om een vrouw te behandelen. Maar die was zo verschrikt door het bombardement dat ze in de velden gevlucht was. Dokter Fox zou verdorie een uur tijd verspelen voor hij haar en haar pasgeboren kind zou ontdekken. Ze werden direct overgebracht naar het Heilig Hart. In het klooster troffen we nu nog meer slachtoffers aan van het gifgas. We presenteerden hen allemaal warme gecondenseerde melk.

–

Uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ (werk in opbouw)

Article Categories:
terug naar het verleden
banner
› http://www.dekroniekenvandewesthoek.be

Vlaamse geschiedenis zoals je die nog nooit beleefd hebt!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *