Anno 1935, op de 26ste juni, woensdag, rond 21u30, woedde er gedurende omtrent een uur, een verschrikkelijk onweer boven de stad. De bliksemflitsen, waaronder tal van die vervaarlijke slangen, volgden zich langs alle kanten zonder ophouden op en de uiterst laag hangende wolken geleken op sommige momenten op een echte vuurpoel. Ook de donder ratelde voortdurend en tot drie, vier maal toe waren de slagen zo hard en geweldig dat iedereen de overtuiging had dat hij niet ver van hier gevallen was. Men had zich dan ook niet bedrogen, want weinige tijd later hoorde men een klaroender het alarmsignaal blazen. Bij de derde grote slag was de bliksem ingeslagen in de woning van Daniël Victoor, wonende op de kleine marktplaats van de Ligywijk.
Gelukkig was deze laatste met zijn familie tijdens het onweer bij een buur gevlucht, anders hadden er wellicht persoonlijke ongevallen te betreuren geweest. De bliksem had naast de schouw een gat in het dak geslagen en was zo langs de schouw in de huiskamer gedrongen om wat verder een kleine opening in de muur te boren en zo weer naar buiten te gaan. Op de plaats waar hij in de kamer kwam, was een groot deel van de muurbepleistering afgerukt en een licht zwartgebrande streep duidde de weg aan die door de bliksem gevolgd was. Weinige ogenblikken later zagen buren kleine vlammen uit het dak opstijgen. Ze verwittigden dadelijk de bewoner en met de hulp van enige dienstwaardige geburen die dankzij het klaroengeschal van een daar dichtbij wonende pompier ter plaatse kwamen toegesneld.
En zo kon het begin van brand spoedig uitgedoofd worden. Omdat men over de ernst van de brand niet goed ingelicht was, en uit vrees voor de aanpalende huizen van die dichtbevolkte wijk, deed de politie van zodra ze verwittigd werd het noodsein werken. En rond 22u30 spoedden de brandweerlieden zich met hun materiaal naar de plaats van het onheil. Toen ze aangekomen waren in de buurt van de Bascule werd hen echter bericht dat hun tussenkomst niet meer nodig was en mochten ze onverrichter zake terugkeren. Tijdens datzelfde onweer was de bliksem eveneens op de Sint-Maartentoren gevallen en had er het uitstekend gedeelte van een van de zware sluitstenen die boven op de torenspits juist onder het kruis een kroon vormden, afgerukt.
Die grote steenbrok kwam dus van een hoogte van 100 meter naar beneden en is op enkele meter afstand van de grote ingangspoort in verscheidenen stukken op de grond geploft, waar hij een put heeft geslagen en verscheidene kasseien in de grond heeft gedrukt. Het zou jammer genoeg erg moeilijk tot zelfs onmogelijk zijn om de aangerichte schade herstellen. Ook de elektrische leiding van de verlichting en van het orgel binnen de kathedraal werd door de bliksem beschadigd. Diezelfde avond was de bliksem ook gevallen op de herberg ‘Het Hof van Commerce’ in het gehucht het Wieltje, waar hij het dak en een kant van de stalling die met Eternitplaten gedekt was afrukte. De dieren bleven ongedeerd.
–
Een voorlopig fragment uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ – werk in opbouw.


