Ik ga vooruit en zonder doel,
het ene voetje trekt het ander.
Het leven lijkt me slechts gejoel
en praten door elkander.
–
Ik ga vooruit en voel het herte
van blijde fierheid springen.
Ik hoor rondom mij en in de verte
de natuur juichend zingen.
–
Eén voor één het land dat zich open legt
Geheimen zo maar bloot en open,
terwijl iedere plant en diertje zegt
‘ik leef en wil hopen’.
Van ieder bloempje langs de kant
zie ik zijn oogskens blinken,
zijn kelk met dauw beladen
waaruit bijen hun honing drinken.
–
Ik ga vooruit, maar weet niet welk
mijn lot is langs die wegen.
Het lot kan zuur zijn of zoet, in de kelk
die ik zal moeten legen.
–
Victorien Vande Weghe – 1872 – www.historischekranten.be
PS: licht aangepast
Article Tags:
bijen · dier · Doel · geheimen · gejoel · kelk · lot · natuur · plant · poëzie · vooruit · wegenArticle Categories:
heerlijke poëzie

