11 april 1338. Vier dagen geleden is de Franse maarschalk met een grote groep ruiters inderdaad in Doornik aanbeland. Twee dagen later tekent ook Filips van Valois present. De aanval op Gent is inderdaad voorzien voor de 11de, daags na Pasen. De ridderbende leliaards die zich na de nederlaag in Cadzand in het kasteel van Biervliet verscholen houdt zal de beweging van de Fransen bijstaan. Van op de Sint-Niklaastoren worden enkele vijandelijke ruiters gespot aan de stadspoorten van Gent. Aan het belfort van Gent gaat de klok tekeer. Er is geen enkele stedeling die de boodschap van klokke Roelant niet kent. Het opschrift aan het belfort is in elk geval strijdvaardig: ‘Ik heet Roelant, als ik kleppe dan is ’t brand. Als ik luid, dan is het storm in Vlaanderenland.’ De Gentenaars maken zich klaar om hun huid duur te verkopen. Ondertussen blijft Filips van Valois elf dagen lang talmen om zijn aanval in te zetten.
22 april 1338. De Gentse burgerij verzamelt zich op de Kouter. Jacob van Artevelde kondigt er aan dat hij de brug van Deinze heeft doen afbreken, zodat de Fransen daar niet langer voorbij kunnen. Ze hoeven dus op korte termijn geen vijandelijke inval te vrezen. Er is niets dan hen er voorlopig van weerhoudt om die Fransgezinde brigade in Biervliet aan te pakken. Op zijn bevel schallen de trompetten zowat de hele dag aan de Kouter. ’s Anderendaags staat het Gentse leger klaar om uit te rukken. Dat zijn de schepenen van de stad, de hoofdmannen van de parochies, de dekens van de ambachten. Allemaal te paard, gevolgd door de Witte Kaproenen die onder het bevel staan van de gilde van Sint-Joris van Jan Uutenhove.
De stadsrekeningen verraden anno 2019 nog altijd het doel van hun actie. ‘Om te helpen het land in rust, in wet, in vrede en in de nering te zetten.’ Terwijl de Gentenaars de weg naar Assenede inslaan kijkt Lodewijk van Nevers in de richting van de Brugse burgerij. De voorbije weken heeft hij hard gewerkt aan het herstel van de oude Brugse privileges. Daar mag volgens de graaf nu wel een tegenprestatie tegenover geplaatst worden. Op 25 april verlaat hij het kasteel van Male en komt hij postvatten op de grote markt te Brugge. Hij plant er zijn banier, een niet mis te verstane boodschap dat hij hulp verwacht. De ambachtslieden beschouwen de aanmatigende houding van de graaf ten opzichte van de burgerij als een vijandelijke daad. De meeste arbeiders bevinden zich ondertussen al lang in het kamp van Artevelde.
De volders haasten zich als eersten naar de markt om dat duidelijk te maken aan graaf Lodewijk, daarna komen nog wel zes gilden aangelopen tot uiteindelijk de hele gemeente te wapen loopt. De graaf verkiest wijselijk om op de vlucht te slaan naar zijn kasteel in Male. Brugge heeft zich geout als een ‘Arteveldestad’. Diezelfde Jacob van Artevelde liet er geen haar over groeien. Tegen die tijd heeft hij het kasteel van Biervliet in zijn macht gekregen. Wanneer hij het nieuws hoort dat de Bruggelingen de graaf hebben weggejaagd haast hij zich ernaartoe. Jacob wordt er zegevierend ontvangen. In het klooster van Eeckhoutte stellen Brugge en Gent tijdens een plechtige vergadering hun gezamenlijk verbond voor aan de buitenwereld. Tijdens die fameuze vergadering zijn er ook afgevaardigden van Ieper en van het Brugse Vrije. Gent, Brugge en Ieper beslissen daar dat ze in naam van hun eigen steden en hun kasselrijen een nieuwe unie oprichten, met een bestendige Statenvergadering, een soort parlement met afgevaardigden uit alle steden. De unie zal al gauw genoemd worden als ‘de drie Leden van Vlaanderen’. De taak van de nieuwe vergadering is duidelijk: het bestuur van Vlaanderen moet bewaard en bewaakt worden.
–
Uit deel 9 van ‘De Kronieken van de Westhoek’ – Het oud Verhaal van Vlaanderen –
