Juli 1790. Nadat er in elke stad, dorp of parochie een redelijk aantal vrijwilligers had getekend, verzamelden ze deze van al die plaatsen in de grootste centrumsteden. Zo kwamen er bijvoorbeeld 160 mannen naar Ieper om daar hun eed van getrouwheid af te leggen. Op 27 juni 1790 werd te Capelle-ten-Brielen voor de eerste keer geschoten naar de gaai, door de nieuwe vrijgemaakte schuttersgilde onder de heilige Sebastianus, gezeid de ‘handboogisten’.
De eerst koning was Johannes van den Dycke. De 11de juli heeft een vrouw in Komen zich verhangen, met name Joanna Tang, op haar zolder en in haar hemd. Drie dagen later leverden ze in Wervik de geweren voor de vrijwilligers van de Vlaamse zijde. Op 18 juli heeft onze pastoor Alexander Cocquyt voor de eerste keer aangemoedigd om te geloven in het vaderland, iets wat al de parochianen verwonderde want men scheen in hem geen patriot gezien te hebben. In Ieper hebben de jonge dochters samen een omhaling gedaan om twee kanonnen te kunnen kopen.
Augustus 1790. De jonge dochters van Wervik deden een ronde naar alle jongedochters van het district, zowel op de boer als in de stad, tot het bekostigen van een standaard voor de vrijwilligers. Deze standaard werd gemaakt in Ieper en is in Wervik gearriveerd op de 21ste augustus, op kermiszondag. De wijding ervan ging door op de 30ste augustus. De standaard werd door deze dochters binnengedragen in de kerk. Dat waren Victoria Vandevivere, Cecilia Lepoutter, Catharina Casteleyn, Joanna Therensip, Entoreila Cals, Arrieta Cardoen en Theresia Vandenbulcke. Ze werden vergezeld door het korps vrijwilligers. Ze woonden eerst met zijn allen de dienst van een gelezen mis bij en achteraf werd de standaard gedragen door hun vaandrig. Dat was Franciscus Cardoen, die de eerste vrijwilliger geweest is van Wervik.
Het spel van de profeet Mohamed
De gilde van retorica had de voorbije maand al verscheidene verzoeken gedaan om hun stuk te mogen spelen en omdat ze nog altijd geen toelating verkregen hadden, waren ze bijzonder mistevreden. Vermits ze nu al diverse jaren niet meer hun tragediespelen of komedies te berde hadden kunnen brengen. In de julimaand was hier in Wervik een komediant aangekomen die met zijn marionetten diverse stukken van tragedie en komedie op een heel subtiele manier kwam vertonen. Hij kreeg direct de toelating van het magistraat om in Wervik te spelen. En daarop kregen de gildebroeders het advies om zo snel mogelijk ook een nieuwe aanvraag te doen en bij het geval van een weigering hen daarvoor te vervolgen waarom de vreemdelingen bekwamen wat aan de inboorlingen altijd geweigerd werd. Maar de edele heren hebben deze keer hun aanvraag niet geweigerd omdat ze aanvoelden dat ze grotendeels in het ongelijk waren.
Dus hebben de leden van de retoricagilde dit jaar dus wel gespeeld in de stad. Tijdens de kermis was er het spel van de profeet Mohamed met de opera genaamd ‘De Kuyper’ en later hebben ze nog het spel van Liederik de Buck gespeeld. In 1790 werden er voor de voorstellingen negen banken gemaakt door Jacobus Gadeyne, voor de prijs van 25 kronen. Ze werden voor de eerste keer gebruikt tijdens de vermelde voorstellingen.
September 1790. De nering van de tabak draaide op volle toeren. In de Overleiestraat waren er haast geen plaatsen genoeg om persen en werklieden te stellen. En dat zorgde natuurlijk voor grote voordelen aan het gemeente, vooral omdat de ambachten door de voorbije troebelen zeer vervallen waren. Door middel van deze commerce hebben veel arme lieden hun brood gewonnen en een groot deel ervan zijn ook grote dronkaards geworden. De tabak bracht rond die tijd tot 23 Vlaamse guldens per pond op. Op 13 september hebben de vrijwilligers hun eed van trouw afgelegd tijdens de dinsdagmarkt. Ze deden dat aan de heer Malou, een van de opperhoofden van West-Vlaanderen die daarvoor speciaal van Ieper afgekomen was.
–
Uit Deel 10 van ‘De Kronieken van de Westhoek – De Beproeving –


