Jij bent geboren op een avond, kind, geboren onder ’t ruischen van de bomen; er […]
Anno 1914, op de 1ste augustus, zaterdag. Om 4u30 ’s morgens werd er gebeld. Het […]
Een rijke boerin komt bij een kunstschilder en drukt het verlangen uit dat deze het portret zou schilderen van haar echtgenoot.
Tijd heeft een geur
ik heb hem zelf
geroken toen mijn vader
het liet zien
‘E zit mi ze kop in ze schoôt’.
‘E zit in de patatten’.
‘E leeft tegen ze goeste’.
Ik haast me naar Spanje. Naar het klooster van St. Joost. Het bobijntje van de oude Karel is bijna afgerold. De touwtjes van zijn leven hangen nog met haken en ogen aan het leeg bobijntje. Het milde klimaat heeft aanvankelijk voor een verbetering van zijn gezondheidstoestand gezorgd.
Ik schrijf u zonder geneeren,
Ge moet me ekskuzeeren,
Dat ik zondag niet en kwam
met mijn velo of den tram.
Maar ik en mijn vrouwe Katriene
Met onze kinders alle zeventiene
Een ode aan de soldaten die het leven lieten tijdens een onmenselijke eerste wereldoorlog en hoe diezelfde soldaten nu elk jaar opnieuw herboren worden in een zee van frisse & nieuwe kollebloemen, beter bekend als ‘poppies’.
Het was een Franssprekende priester die op zekere dag de pastoor van Mannekensvere verving en preekte over de schepping van de wereld, de historie van de Paradise (het aards paradijs) en Adam en Eva. Dit is wat hij vertelde.
O’je ter wèreld komt zy’j kleëne
bykan’ blend en bloöt.
En ’t deurt froai lange voö da’j kut
up eigen voeten stoan.