O’je ter wèreld komt zy’j kleëne
bykan’ blend en bloöt.
En ’t deurt froai lange voö da’j kut
up eigen voeten stoan.
O’je ter wèreld komt zy’j kleëne
bykan’ blend en bloöt.
En ’t deurt froai lange voö da’j kut
up eigen voeten stoan.
’t E’ bluuft êzoo nie, je komt groöt
en leert jun wegen goan,
mor ieder’n stap dichter bie de doöd…
–
Ol te met schingt de zunne
en tot goat ol no wens,
nie dikkers…. en ’t en is agliek
mo nu en ton ê dag.
Je leeft jun leven
tussch’n troanen en gelach
en voö da’j er erg in hêd
–
Je volt ton stille
en begunt peizen up de doöd…
Je ku’ mor holf meë weg
en, were lik ê kind,
zy’j blyde o’j hier en doa
nog ê beetje hulpe vindt.
Och! ’t Leven van ê mens
is agliek kleëne ……
–
en toch is ’t groot!
–
Uit ‘Westhoekse Poëzie 2’ van Djoos Utendoale (drukkerij Schoonaert 1982)
