”t Lapt zoete binnen’, zei Puuste Verdoodt en hij goot pastoors wijn in zijn ‘gilébeuze’. […]
De willetjes groeien in de busschen
en de kaantjes groeien der tusschen,
om de willetjes te blusschen
Bij het lezen van ‘Tooveraars en Zwarte Katers’ komt mij een historietje te binnen, authentiek waar gebeurd. Mijn moeder was geboortig van ’t Ruiseleeds Veld, en achter haar huis lag een kleine terp, door de mensen van het gehucht ‘den Berg’ genaamd.
Een boer, die aan de oever van een rivier woonde, had grote bezittingen. Men zag er paarden, koeien, schapen en vele geiten, ganzen, allerlei varkens, hanen, kuikens en meer van dergelijke beesten. En hij had de leiding over knechten en meiden, want er was daar in huis veel te doen.
‘ ’t Go wel mien tied doen’, zegt de filosoof.
‘Os de ’n hemel volt, liggen w’ol d’roendre’ – Laat de zaak op haar beloop, wij kunnen er toch niets aan veranderen.
‘Leven en loaten leven’, was de leuze van de vroegere bewoners van ’t Ambachtstraatje.
Als nen hond zegt dat ie kan babbelen dan liegt hij.
Sikaneren is lijk schommelen, je keert altijd op dezelfde plekke were.
Etiketten plak je up flosschen en niet up menschen.
De eigenliefde is de grootste vleiege van de weireld.
’t Is moeilijker om geluk te verdragen dan ongeluk te verdragen.
‘E zit mi ze kop in ze schoôt’.
‘E zit in de patatten’.
‘E leeft tegen ze goeste’.
Nen zot is entwie die in een donker huis jaagt achter scheeten.
Vandage is den laatsten dag van joen leven. Voor ’t moment toch nog.
Ge moet niet peinzen op al de miserie die nog overblijft, moar over al ’t schone da nog moet komen.
We beleven een tijd oprecht gekenmerkt door die afzichtelijke ondeugd. Waarlijk, als men soms zijn ogen laat varen over sommige verschijnselen in de tegenwoordige maatschappij, het is om te walgen! Het is om beschaamd te zijn dat men tot dat dierenhok behoort!
Lieve hemel! Wat is er sedert 50 jaren al gebeurd op de wereld?
Zwijgen is de beste maniere van communicoatje.
Die plekke hier wos van te voaren leeg.
’T leven is goekoop, maar de opties zijn redelijk kostelijk.
O’j droenke geweist zijt, meug je nooit kwoad zijn up ’t bier.
O’je ter wèreld komt zy’j kleëne
bykan’ blend en bloöt.
En ’t deurt froai lange voö da’j kut
up eigen voeten stoan.
Op de Coin Perdu was er een klein hofstedetje en wij zijn daar op gegaan, in plaats van die heks, Fidelia Lambrey, die daar voordien woonde. Mijn vader heeft dat overgenomen van die heks. Ik was toen twaalf Jaar oud. Zo in 1903. We woonden vroeger op de Zwarte Molen.
è goat nie up mijn hoofd schijt’n
è wild è bitje te veel up zijn hoofd zett’n
je moe’s è kee zien loop’n mit heur’n kop in de lucht
Laat joen zuster nooit joen hoar kammen o’s ze kwoad is.
De woarheid komt noar boven o’t ’t bier noar beneden goat.
Ne vent is nen echten vent als zijn vrouwe en echte vrouwe is.