’t Goa ’t etwoa deugd doen

Wijsheid is de zonnige kant van het leven bekijken en dit aan zijn medemens meedelen.

‘ ’t Go wel mien tied doen’, zegt de filosoof.

‘Os de ’n hemel volt, liggen w’ol d’roendre’ – Laat de zaak op haar beloop, wij kunnen er toch niets aan veranderen.

‘Leven en loaten leven’, was de leuze van de vroegere bewoners van ’t Ambachtstraatje.

‘De zunne schient vor ied’reen’ zei Pauletje Smagge en ze deed haar paraplu open in het kerkportaal.

‘E(l)k ze stiel’, zei bakker Hiele en hij verhing zich aan een molenwiek.

”t Ziè’n nog koeien die Blaar heêten’ – Veel mensen dragen dezelfde voornaam.

‘Koed handen is warme liefde’; Gezegde dat volgt na de opmerking over koude handen.

‘De last’n van de weereld go ’toch allemaal èn’, zei Free Waele en hij zette zijn wijf op straat.

‘E(l)k voelt ze ‘neigen zeer’ – Men kan de mizerie bij anderen moeilijk beoordelen.

Op de verzuchting : ‘Wat duurt dit lang’ volgt de troost – ‘De katte’s steêrt is wel gekommen en.zis zo lank’.

‘Je zie ma geleêrd o’j van ’t schole komt’ – Al doende leert men.

‘ ’t Is al ’t mienne dan’k zien’, zei Wiesten Bolle en hij kneep zijn ogen toe.

‘E n’è ze preuven etoogd’ – Hij heeft zijn bekwaamheid gedemonstreerd.

‘ ’t Is oltied noen en avend’ – De tijd gaat snel. ‘

’t Is ol gin sukre’ en zeem – Niets gaat vanzelf.

‘E wuuf zoender slagen is soeppe zoender zoêt (zout)’, zei Sooi Kimpe en hij sleurde zijn wijf bij het haar rond de tafel.

Troost je geen nieuws te ontvangen, want: ‘Gin nieuws is goe nieuws’.

‘E n’è d’er bek op’ – Hij is er op gevierd.

‘E goe begun is ’n he(l)ft van ’t werk’ – Een goed begonnen taak, verloopt vlot.

‘En is èn, en krieggen is de kunste’.

Op de vraag : Waar kan ik dit vinden ?’, luidt de wedervraag: ‘Waar halen de kraaien neuten ?’

‘Me ’n handen zien me kost weêrd’, zei Mong Blanke en hij schoepte de appels uit Zoete’s boomgaard.

‘Je ku nie alles èn, vele geld en schoàne kleeren’ – Je mag in het leven niet alles verwachten.

‘Hoe loater in den avend, hoe schonder vo(l)k’ – Gericht aan het adres van een telaatkomer.

‘Oog om oog, tand om tand’, klinkt in ’t Veurns: ‘Katche miên, katche joen’.

‘Ze klid mi è laptche’ – Elk kledingstuk staat haar zoe

‘Je ku nooit weten hoe dat è koeë è ’n hoaze vangt’, zei Sleppe Verbanck en hij legde zijn visperse in moeder’s soepe-pot.

Komt men op dezelfde dag twee- of meermaal in een winkel, dan is de begroeting :

‘ ’t Ziè’n goê geesten, die werekeêren’.

‘E slicht jaar is gin slicht eeuwe’ – Morgen gaat het beter. ‘

’t Goa ’t etwoa deugd doen’, zei Fikken Volder en hij goot het afvalwater in de stoof.

Wees voorzichtig wanneer alles goed gaat, want :

‘Schoone liedches è deuren nie lange’.

‘ ’t Ku ‘d alle dagen gin kerremesse zie’n’, zei Pros Bullaert en hij trok naar ‘Den Hazewind’ om een druppel.

‘Die bie den oend slapt, vangt ze luzen’ : Vereenzelvigd worden met de personen, in wiens gezelschap men verkeert.

‘Je moe pakken lik of da ’t komt’, zei Rosten Cloet en hij roofde de eiers bij boer Zande.

”k Gon no Betlehern ‘, zei Petje Ciessen, elk avond wanneer hij naar zijn voutekamertje trok.

‘ ’t Is stille woa da ’t nooit è woait’, zei Manten Punte en hij blies de ‘lampe-belge’ uit.

‘E zit hoog in ’t droge en verre van ze geluk’ – wordt als antwoord gegeven op de vraag : ‘Waar is hij te vinden ?’

‘ ‘k Zoê’n moeten è n’ezeltch’èn die geld schiet’, zei Karel Specke en hij haalde in de gauwte zijn aalput leeg.

‘ ’t Is ol gin hoar snîen’, zei Berten Pré en hij zocht met een vergrootglas naar de laatste haren op Puuste’s kletskop.

‘O je ’t nie è vraagt, meugj’olles’, zei Fiester en hij dronk de ‘klikches’ uit.

‘Bet’re è luus in de pot of gin vet’, zei Fiele van Djoos en hij sloeg een ’tetting’ naar binnen.

‘E(l)k ze goeste’ zei Gusten Lampe en hij ging met schele Miete van de brakke naar de pastoor.

‘Olle boaten helpen’, zei ’t meeche en ze piste in de zeëe’, placht scharesliep Dis Ketels te zeggen en hij goot een lege emmer uit.

‘Beter de korte pienne of de lange’, zei Djakke Sluus en hij slikte een levende puid binnen.

‘ ’t Vet is van de pot’ – Het beste is er van af.

‘Soorte zoekt sóorte’, zei Pier de koolmarchand en hij ging te vrijen bij Netje van de schoorsteenvager.

‘Deugd vor eêre’, zei Ravachol en hij liep op zijn sokken door het stoppelveld …

–

‘Snippers uit de Volksmond’ van Albert Dawyndt (1982)