Warme jaren en lange voeten

Roesbrugge Haringe

–

Brief van Henri Klarinette aan zijn vriend Alidoor

Ik schrijf u zonder geneeren,
Ge moet me ekskuzeeren,
Dat ik zondag niet en kwam
met mijn velo of den tram.
Maar ik en mijn vrouwe Katriene
Met onze kinders alle zeventiene
We gingen wijlder altemale
Naar het toneel in de muziekzale.
Ja ’t en gebeurt niet alle dagen
’t Waren al kennissen dat we zagen.
En sei, ’t is stijf serieus
Maar ze speelden kurieus!
’t Was eerst van een vrouwe
Die sedert haar trouwe,
Heur vent had bedrogen,
En heele dagen gelogen;
Maar op ’t einde had ze verdriet,
Ze zei: ‘Dat en gaat alzoo niet!’
En sprak: ‘Man vergeef het mij’
Maar ‘Ba ‘ken doe!’, zegt ’n hij!
Ik kijk naar mijn Triene,
Maar g’had moeten ziene;

Ze schreeuwde tranen met tuiten,
Moest wel twaalf keers heur neuze snuiten!
‘k Zei; ‘Ah gij kouse, wat,
Gelijkt m’n ziele nu dat?’
Maar ’t was gelukkig gedaan
En we kosten om een pinte gaan.
Dan is ’t laatste spel, gedorie,
’t Was een heel ander historie!
Een bende jonge snaken,
Mooi om verliefd op te raken,
Kwamen op en ze zongen
En mieken kluchtige sprongen!
Ze naamden dat een ‘ballet’
Waar halen ze ’t uit, beget?
Twee oude tanten, een jonge kadee
Rochten nog in ’t bootje mee!
Nu en toen een beetje muziek,
Allei, ’t was oprecht komiek.
Kijk, ge moet komen! Verstaan?
Om zondage ne keer mee te gaan!
Alidoor, de beste groeten,
Warme jaren en lange voeten.

–

EGO in ‘De Poperingenaar’ van 21 februari 1937 – www.historischekranten.be