Brugge. 1291. De eerste steen van de nieuwe hallentoren wordt gelegd. Gedaan met het bouwen in hout, deze keer zal de nieuwe halle helemaal in steen opgetrokken worden. Het Brugse magistraat wenst de nieuwe stadsoctrooien en vrijheidsbrieven opnieuw hier te bewaren. Nu er niet langer hout gebruikt is zullen deze papieren veel beter gevrijwaard blijven tegen een brand zoals dat 11 jaar geleden nog in die houten toren was voorgevallen. Het moeten toch wel ingrijpende werken zijn. De grondvesten van de toren zijn 30 voet diep, omgerekend 9 meter en dat heeft volledig te maken met de voorbije overstromingen. De omliggende grond en de markt worden maar liefst 3 meter opgevoerd zodat de eerste steenlaag van de stadshalle een fundering van maar liefst 12 meter diepte heeft.
1293. Isabella Vander Woestyne de weduwe van de overleden tolmeester Jan van Gistel verkoopt nu de rest van haar rechten om toltaksen te heffen aan het stadsbestuur. De bestuurders moeten een flinke som geld op tafel leggen maar hebben nu tenminste alle instrumenten in handen om de handel en de nijverheid in het snel groeiende Brugge te sturen en te regelen. In Gent loopt één en ander stroef. De wethouders die door de Franse koning in hun vorige rechten waren hersteld maken het ondertussen al te bont met nieuwe taksen en heffingen.
De rijkere burgerij die er het grootste slachtoffer van is gaat klagen bij Gwijde van Dampierre. Ze willen wel eens correct bestuurd worden. Die klachten zijn voor de graaf een perfect alibi om de macht van de weerspannige wethouders nu toch wat in te krimpen. Opnieuw verplicht hij hen om jaarlijks verantwoording af te leggen over de centen. Iets wat moet gebeuren tegenover de commissarissen en de rijkste burgers van de stad. De wethouders kunnen niet veel anders dat deze aanpassingen te slikken om ergere moeilijkheden te voorkomen.
Waar zat Dampierre met zijn gedachten?
1294. Er breekt oorlog uit tussen Engeland en Frankrijk. Beide partijen gaan op zoek naar bondgenoten. Koning Edward I van Engeland kijkt in de richting van Vlaanderen. Hij stuurt gezanten naar graaf Gwijde met het verzoek om Dampierres dochter Filippa te laten trouwen met zijn zoon en erfgenaam Edward II, de prins van Wales. Onze graaf ontvangt de Engelsen in zijn kasteel te Wijnendale. Zijn eigen dochter als toekomstige koningin van Engeland!
Een perfect vooruitzicht, zijn vreugde kan niet op. Met het oog op de oorlog tussen Engeland en Frankrijk vraagt hij voor alle veiligheid enkele dagen uitstel om zijn antwoord te formuleren. Omdat zijn schoonzoon zwaar gewond op bed ligt in Lier vraagt hij de gezanten om hem naar daar te vergezellen met de belofte dat hij hen ginder zijn antwoord zal geven.
Gwijde treft in Lier ook zijn dichtste partners aan die allen instemmen met het voorgestelde huwelijk. Gwijde accepteert de deal en maakt de belofte om zijn dochter 200.000 Parijse ponden als bruidsschat te geven. Ik maak er voor mijn lezers ook nog de kanttekening bij dat Filippa op dat moment amper acht jaar is en drie jaar jonger dan kroonprins Edward II.
Iets wat te mooi lijkt om waar te zijn is dat meestal ook. Gwijde van Dampierre schiet met dat beloofde huwelijk serieus in eigen voet en compromitteert daarmee de toekomst van zijn familie en zijn land. Waar zit zijn verstand? Filips de Schone is nota bene de dooppeter van Filippa en dat kind zal hij nu schenken aan Frankrijks aartsvijand! Zijn belofte van manschap aan de koning verandert Dampierre als een waardeloos niemendalletje in een alliantie met de vijand. Vlaanderen is per slot van rekening voor een belangrijk stuk Frans grondgebied. Wat Gwijde hier aanvangt zal zeker niet goed aankomen in Parijs. Daar komen gegarandeerd vodden van!
–
Uit deel 9 van ‘De Kronieken van de Westhoek’ – Het oud Verhaal van Vlaanderen –
