banner
apr 2, 2021
1332 Views

Zeppelin boven Sint-Elooi

Written by
banner

Anno 1916, op de 25ste april. Hooghe Chateau, C. Rigsby. Ik liep hier rond in rubber laarzen en zonder baret. Hoe hard ik ook mijn best deed maar mijn lederen laarzen of mijn hoofddeksel dragen kon ik niet meer. Je moest weten dat we in onze laatste loopgraven gestapt waren met rubber laarzen aan onze voeten terwijl we de lederen met ons meedroegen. Ik zat met die laarzen, baret, gamel, enz. naast een krat granaten terwijl de Duitsers zich die namiddag oefenden om ons te overspoelen met hun ‘whizz-bangs’.

Een van hun granaten sloeg onze borstwering aan gruzelementen zodat mijn krat granaten op zijn beurt explodeerde, en alles in de vlucht vloog. Met inbegrip van mijn laarzen, gamel en baret. Gelukkig dat ikzelf begraven werd onder de zandzakjes zodat ik van afkwam met een levenslange schrik en een dik oor. Maar ik was oké.

Ik mocht wel zeggen dat de Fritzen ons die dag letterlijk gesopt hadden in hun bommen. Ik schoof naar een andere plaats in de loopgraaf en opnieuw liet de vijand nog maar eens een stuk borstwering naar beneden donderden waardoor een brok van een granaatkrat nu mijn helm tot over mijn oren vastklemde, gevolgd door nog een paar zandzakjes op mijn rug terwijl een andere granaat dan mijn tinnen helm in flarden sloeg en een scherf ervan mijn geweer buiten dienst stelde.

Moest er een weg naar buiten bestaan hebben dan zou je ver moeten zoeken hebben naar deze dappere verdediger van het vaderland, want dat was ik op dat moment helemaal niet. Ik had eigenlijk moeten denken aan een of andere exotische trip naar China maar het was helaas de vrees voor mijn leven die door mijn hoofd spookte. Gelukkig had ik al het geluk van de wereld om ergens in een groot modderhol te belanden met een dode Tommy die daar vooraan lag en er lagen nog wel meer verleidelijke toestanden te rotten in die gracht want de Fritzen plukten alsmaar meer van onze mannen weg.

Mijn God, ik wou niet meer terugkeren naar die loopgraaf, maar toch bleef de keuze eenvoudig, ik kon kiezen tussen het belanden in de braadpan of in het vuur zelf. Als het geen loopgraaf was dan zeker wel een andere, een al even vreselijke verschrikking die lag te wachten. Maar hoe dan ook, de vijand was niet doorgebroken en ooit zouden we nog wel eens de vloer aanvegen met die Fritzen. Ik zou het haten om deze oorlog te overleven terwijl ook maar één Duitser zou zeggen dat hij me overwonnen had.

–

Anno 1916, op de 2de mei, Sint-Elooi, kapitein E. Tylor. Ik leefde momenteel in een villa van zandzakken en veel comfort was er niet. Een kleine villa hoor! Als je er met drie mannen binnen zat was het al drummen geblazen, maar het was er best veilig. Zolang je maar geen voltreffer te pakken kreeg van ofwel een explosieve granaat of een vliegtuigbom, want dan zouden onze opvolgers toch maar een vuile boel moeten opkuisen hebben.

We hadden hier al heel wat schitterende luchtgevechten gadegeslagen en ik had zelfs al twee vliegtuigen van de Hunnen zien neerhalen. We beschikten zo te horen over een erg snel toestel dat de Duitse vliegers overvleugelde in snelheid en vliegtijd. Toch vertoefden we hier in een niet al te best plek om te kijken naar die luchtgevechten. Het was inderdaad geen slecht idee om een stalen helm te dragen als er gevochten werd in de lucht terwijl fragmenten van granaten maar bleven om ons heen vallen.

Het leek een gewoonte te zijn van die Duitse piloten om tot over onze linies te vliegen en onze slaapplekken te beschieten met de twee mitrailleurs die ze aan boord hadden. Een paar nachten geleden hadden we rond middernacht signalen opgemerkt achter onze loopgraven. Twee van onze mannen waren er op uit getrokken om de kwestie te onderzoeken maar na een uur jagen in het donker waren ze met lege handen teruggekeerd.

Rond 4u verscheen plots een Zeppelin, de eerst die ik ooit zag. Het tuig zweefde hoog in de lucht en buiten schotafstand van onze geweren. We dachten aanvankelijk dat de Zeppelin aangetrokken werden door de bewuste signalen toen plots de Hunnen rond 6u hevig begonnen met het afvuren van hun granaten. Pas later zou er in de kranten staan dat de Duitsers een raid met Zeppelins ondernomen hadden in Engeland en ongetwijfeld was ons exemplaar een van die toestellen die terugkeerde van hun trip over het Kanaal.

De voorbije weken hadden we twee keer een gasaanval moeten doorstaan welke echter geen serieuze impact opleverden voor ons bataljon. Integendeel, bij hun laatste gasaanval waren het de Duitsers die zware verliezen leden. De wind draaide plots en dreef de gaswolk tot over hun eigen linies zodat ze gedwongen werden om weg te lopen uit hun voorste loopgraven.

Natuurlijk zwegen onze eigen wapens niet! Onze bombardementen hadden de nodige ravage aangericht bij de Fritzen. We zouden nog tot middernacht met onze gashelmen paraat staan, weinig comfortabele toestellen maar wel broodnodig. Je zou best geïnteresseerd zijn om de loopgraven eens te zien, onze versterkingen dug-outs, enz. Nieuwe aardebermen of extra zandzakken waren een doorn in het oog van de Duitsers. En telkens nadat we weer een schitterende loopgraaf hadden opgebouwd tijdens de nacht schoot de vijand die de volgende ochtend aan flarden. We vernamen dat er in onze sector het meeste Duitsers in reserve lagen dan op eender welke andere plaats aan het front. Moesten we dat opvatten als een compliment?

–

Uit ‘De Grote Kroniek van Ieper’ – werk in opbouw –

Article Tags:
· · · · ·
Article Categories:
terug naar het verleden
banner
› http://www.dekroniekenvandewesthoek.be

Vlaamse geschiedenis zoals je die nog nooit beleefd hebt!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *